บทที่ 19 “ออกไป”
เสียงกระดิ่งใสกังวานดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงานขนาดใหญ่ของประธานบริษัท
ห้องทำงานชั้นบนสุดของจู้กรุ๊ปมีหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานอยู่ด้านหนึ่ง เมื่อมองลงไปก็เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของนครหลวงได้ทั่วทั้งเมือง
แสงไฟยามค่ำคืนพร่างพราวราวดวงดาวส่องกระทบร่างชายหนุ่ม ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัวขับให้รูปร่างของเขาดูสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ
“ประธานจู้ เป็นสายของคุณหนูซ่งครับ”
หลินเจี้ยนรายงานจู้เยี่ยนเจิง
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนเอามือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างเรียบร้อย แล้วหันข้างมองหลินเจี้ยน
หลินเจี้ยนเข้าใจความหมาย จึงรับสายอย่างรวดเร็ว
“ฮัลโหล? คุณหนูซ่งครับ คุณ—”
“ถึงไหนแล้วคะ?”
ยังไม่ทันที่หลินเจี้ยนจะพูดจบ เสียงอ้อแอ้ของหญิงสาวก็ดังมาจากปลายสาย
“เอ๊ะ?” หลินเจี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองจู้เยี่ยนเจิง แล้วถามเสียงเบา “คุณหนูซ่งพูดว่าอะไรนะครับ?”
เสียงของซ่งฉือจากปลายสายฟังดูอ้อแอ้เล็กน้อย “คนขับรถคะ คุณถึงไหนแล้ว? ทำไมยังไม่มารับฉันอีก?”
หลินเจี้ยนเกาหัว ลองหยั่งเชิงถาม “คุณหนูซ่งดื่มเหล้ามาหรือเปล่าครับ?”
“ใช่ค่ะ เพราะงั้นฉันถึงไม่ได้ขับรถเอง” ซ่งฉือตอบอย่างจริงจัง “คุณคนขับขับผิดทางหรือเปล่าคะ?”
“คุณหนูซ่งครับ คุณโทรผิด—”
หลินเจี้ยนยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกชายหนุ่มข้างกายหยิบไป
จู้เยี่ยนเจิงทอดสายตาเย็นชาออกไปนอกหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ปล่อยให้แสงไฟและเงาราตรีแต้มแต่งใบหน้าอย่างพร่าเลือน