บทที่ 21 “เสื้อผ้าสั้นไปหน่อย”
จู้เยี่ยนเจิงเพิ่งสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง
จี้ไข่มุกที่เอวสะท้อนแสงไฟออกมาเป็นวงแสงอบอุ่น
เธอนั่งอยู่บนโซฟา เงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ดวงตาพราวชุ่มชื้นราวกับมีม่านหมอก คล้ายกำลังสะท้อนประกายระยิบระยับ
จู้เยี่ยนเจิงตัวสูงมาก
สูงเสียจนแม้ตอนนี้จะคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ เพียงเบนสายตาไปอีกนิด ก็ยังมองข้ามศีรษะของเธอไปเห็นแผ่นหลังเกลี้ยงเกลาได้
สร้อยกระดูกสันหลังเส้นหนึ่งทอดยาวจากลำคอไปจนถึงเอวด้านหลัง สายสร้อยสีเงินงดงามเปล่งประกายระยิบระยับ
แววตาของจู้เยี่ยนเจิงไม่ไหวติง นัยน์ตาสีหมึกสบเข้ากับดวงตาคลอหยาดน้ำตาของเธอ
“คุณอาคิดว่าอาฉือเป็นเด็กไม่ดีหรือเปล่า?”
เธอเมาแล้ว
เหมือนเด็กน้อยที่กำลังอ้อนขอขนมจากเขา
พอเมาแล้วก็ไม่ค่อยกลัวเขา ซ่งฉือพึมพำไปพลาง ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา นิ้วชี้เรียวงามหยอกล้อกระดุมข้อมือของชายหนุ่ม แสงจากทับทิมสะท้อนเข้าไปในดวงตาของเธอ
จู้เยี่ยนเจิงเม้มริมฝีปากบาง น้ำเสียงสงบนิ่งและทุ้มต่ำ “ไม่ใช่”
ราวกับในที่สุดก็ได้ยินคำตอบที่ต้องการ ซ่งฉือสูดจมูกอย่างน้อยใจ แล้วก็หยุดร้องไห้เสียที
จู้เยี่ยนเจิงมองเธอ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประนีประนอม “ซ่งฉือ เดินเองไหวไหม?”
ซ่งฉือพยักหน้าอย่างเชื่องช้า “ไหวค่ะ...”
ซ่งฉือหลังเมาไม่ค่อยเชื่อฟังนัก ปากบอกว่าไหว แต่ตัวกลับนิ่งไม่ขยับ เอาแต่เล่นกระดุมข้อมือประดับทับทิมของชายหนุ่ม ราวกับเจอของเล่นน่าสนใจเข้าแล้ว