บทที่ 51 หนุนหลังอย่างเงียบงัน
วันนี้จู้เยี่ยนเจิงแต่งตัวเรียบง่าย
เขาสวมสูทแบรนด์ที่ตัดเย็บเป็นพิเศษ ดูสุขุมและเรียบขรึม
แต่บุคลิกของชายหนุ่มโดดเด่นเกินไป แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เรียกสายตาจากอาจารย์และนักศึกษาจำนวนไม่น้อยได้อย่างง่ายดาย
อธิการบดีเดินมาถึงตรงหน้า พอเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม เสียงทั้งหมดก็พลันติดอยู่ในลำคอ ดวงตาเบิกกว้าง คางแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น!
จู้เยี่ยนเจิงนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วปรายตามองผู้มาเยือน
เขายกนิ้วชี้มือขวาแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเงียบ
อธิการบดีได้สติ รีบส่งเสียงรับเบา ๆ หลายครั้ง ก่อนโน้มตัวลงนั่งอย่างระมัดระวังบนเก้าอี้ข้างชายหนุ่ม
สีหน้าเคร่งขรึมในตอนแรกแปรเปลี่ยนไปทันที อธิการบดีฝืนยิ้มแห้ง ๆ แล้วเอนตัวเข้าหาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณ…คุณจู้ มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
จู้เยี่ยนเจิงมองตรงไปข้างหน้า แววตาสงบนิ่งเย็นชา “มาร่วมงานในฐานะผู้ปกครอง”
อธิการบดีชะงักไป ก่อนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทำงานก่อนหน้านี้ แล้วจึงเข้าใจขึ้นมาทันที “อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง คุณจู้ช่าง…ช่างใส่ใจเด็กในครอบครัวจริง ๆ นะครับ”
จู้เยี่ยนเจิงนั่งไขว่ห้าง แผ่นหลังเหยียดตรงเอนพิงไปด้านหลังเล็กน้อย น้ำเสียงนิ่งสงบ “เรื่องที่นักศึกษาชื่อเมิ่งหว่านปล่อยข่าวลือใส่ร้าย ไม่ทราบว่าคุณเคยได้ยินหรือยัง”
“อ้อ ได้ยินแล้วครับ ได้ยินแล้ว!” อธิการบดีหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนรีบตอบ “เมิ่งหว่านเป็นนักศึกษาที่ครอบครัวลำบาก เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยนครหลวงของเราด้วยทุนเต็มจำนวนครับ”