บทที่ 52 เธอถูกสารภาพรัก!
หอประชุมกว้างใหญ่ มีเงาคนทอดทับสลับซ้อน บรรยากาศคึกคักจอแจ
รอบข้างมีเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของนักศึกษานับไม่ถ้วน
นักศึกษาหลายคนตามหาอาจารย์และเพื่อนของตัวเองเพื่อถ่ายภาพเก็บเป็นที่ระลึก
ส่วนคู่รักอีกหลายคู่ก็กอดกันแนบชิด รอคอยอนาคตที่กำลังมาถึง
—แต่เธอกลับอุ้มช่อดอกไม้ที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้ แล้ววิ่งตรงมาหาเขา
ริบบิ้นสีชมพูสวยสดไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะที่เธอวิ่ง
เด็กสาวยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ฝ่าฝูงชนและความอึกทึกตรงดิ่งมาหาเขา
แววตาวูบไหว ซ่งฉือหยุดยืนตรงหน้าจู้เยี่ยนเจิงพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
เพราะวิ่งมาอย่างเร่งรีบ ลมหายใจของซ่งฉือจึงยังไม่กลับมาเป็นปกติ แก้มแดงระเรื่อ
“คุณอา!”
เธอเรียกเขา พลางจัดพู่บนหมวกครุยของตัวเองให้กลับมาอยู่ทางขวา
จู้เยี่ยนเจิงก้มมองเธอ “มีอะไรเหรอ?”
ซ่งฉือยิ้มบาง ดวงตาพร่างพราวราวดวงดาว “คุณช่วยจัดพู่บนหมวกให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
แววอารมณ์หนึ่งวูบผ่านดวงตาสีเข้ม จู้เยี่ยนเจิงหลุบขนตายาวลง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ไม่ใช่ว่าให้คนอื่นช่วยจัดไปแล้วหรือ?”
ซ่งฉือเงยหน้าขึ้นยิ้ม “แต่ฉันอยากให้คุณอาช่วยจัดให้อีกครั้งนี่คะ”
“สำหรับฉันแล้ว คุณอาเป็นคนที่สนิทที่สุดรองจากคุณปู่เลยนะคะ”
แววตาของเธอเปี่ยมด้วยความจริงใจ มองจู้เยี่ยนเจิงอย่างตั้งใจและว่าง่าย
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทำให้เขามองเห็นศีรษะที่เธอก้มลงมาเล็กน้อยได้อย่างง่ายดาย
หมวกครุยก็ใหญ่ไปนิด เส้นผมที่เคยถูกกิ๊บหนีบไว้หลุดออกมา ทิ้งตัวลงแนบอกอย่างไม่ค่อยเรียบร้อยนัก
“คุณอา ช่วยจัดพู่ให้หน่อยได้ไหมคะ?” เธอถามย้ำอีกครั้ง