บทที่ 176 “ช่วยถอดให้หน่อย”
เขาไม่เพียงสอนให้เธอหายใจอย่างถูกจังหวะ
ชายหนุ่มรวบเธอเข้ามาในอ้อมแขน กัดติ่งหูเธอเบา ๆ “โอบให้แน่น”
จู้เยี่ยนเจิงคนสารเลว!!
ถ้าทนไม่ไหวขนาดนั้น ก็อย่า...อย่าทรมานเธอแบบนี้อยู่เรื่อยสิ!
จู้เยี่ยนเจิงย่อมไม่ได้ยินเสียงในใจของหญิงสาว
เขาขบเม้มริมฝีปากและปลายลิ้นของเธอ นัยน์ตาดำลึกล้ำจนแทบละลาย
รอยแดงเป็นปื้น
ซ่งฉือถูกเขาปรนเปรอจนแทบหมดแรง จุดเดียวที่ช่วยพยุงน้ำหนักทั้งตัวของเธอไว้คือมือทั้งสองข้างของชายหนุ่ม
เขาประคองเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ยิ่งกว่าของจริงเสียอีก...ทั้งชัดเจนกว่า...
ซ่งฉือก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนรีบเบนสายตาหนีอย่างลนลาน
ชายหนุ่มเห็นท่าทางของเธอ
ริมฝีปากที่กำลังจูบเธอหยุดลงอย่าง “เมตตาปรานี” ก่อนจะกดปลายนิ้วลงบนคาง บังคับให้เธอก้มหน้า
ชัดเจนเกินไปหน่อย ซ่งฉือมองจนเวียนหัว
“มองมัน”
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า ก่อนจะก้มลงจูบลำคอและหัวไหล่ของเธออีกครั้ง
“ซ่งฉือ เป็นเพราะคุณ”
……
ซ่งฉือเองก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
ระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังทายาให้
สัมผัสเย็นฉ่ำของยาขี้ผึ้งแตะลงบนผิว รอยแดงและความร้อนผ่าวบนต้นขาค่อย ๆ ถูกกลบจนหมด
ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เช็ดไล้ไปทั่วร่างกาย ช่วยชำระล้างจนสะอาด
ซ่งฉืออยากลืมตาดูชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าให้ชัด ๆ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความเหนื่อยล้าและง่วงงุน แล้วหลับสนิทไป
--
วันรุ่งขึ้น ซ่งฉือนอนยาวจนถึง 11 โมงครึ่ง
เธอตื่นขึ้นมาในห้องของจู้เยี่ยนเจิง ข้างกายมีเสื้อผ้าชุดใหม่สะอาดเอี่ยมวางอยู่