แว่นกรอบทองคู่นั้นเข้ากับเขามาก
กลิ่นอายสูงศักดิ์และเย็นชาของเขายิ่งดูสง่างามหยิ่งทะนงขึ้นเพราะแว่นคู่นั้น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น
ซ่งฉือเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มตรงหน้า
ปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งพาดอยู่ด้านหลังเอวของเธอ ซ่งฉือจึงเอนตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
แววตาสั่นไหวเล็กน้อย หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนยกมือถอดแว่นบนใบหน้าชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา
เลนส์สะท้อนแสงเย็นเยียบ พอถอดออกก็เผยให้เห็นดวงตาลุ่มลึกกระจ่างใสของชายหนุ่ม
แขนแข็งแรงโอบเอวเธอไว้ ซ่งฉือถูกเขาดึงเข้าไปในอ้อมกอดทั้งตัว
ฉากกั้นปิดกั้นเสียงทั้งหมดเอาไว้
พื้นที่เบาะหลังไม่ได้เล็ก แต่เมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มแล้ว ก็กลับดูคับแคบลงไปถนัดตา
“เรียนรู้ได้หรือยัง?”
ชายหนุ่มก้มมองเธอ น้ำเสียงเย็นชา ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
หญิงสาวกะพริบตา ดวงตากระจ่างใสมีแววไม่เข้าใจและฉงนใจ ดูไร้เดียงสาและสับสน
“คุณอาหมายถึง...เรื่องอะไรคะ?”
ชายหนุ่มก้มหน้าลง “การหายใจ”
พอได้ยินดังนั้น สีแดงระเรื่อก็ลามจากแก้มไปจนถึงปลายหู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง
เมื่อคืนเขาเอาแต่ “สอน” เธอ
ไม่เพียงสอนให้เธอหายใจเป็นจังหวะ แต่ยังให้เธอสัมผัสสิ่งที่เขามอบให้ด้วย
เขาสอนให้เธอปรับตัวกับความสุข ให้ดื่มด่ำกับอารมณ์ และสอนให้เธอหายใจเป็นจังหวะ เพื่อให้จูบยาวนานและแนบแน่นไม่แยกจากกัน
——ซ่งฉือถูกบังคับให้ “เรียน” อยู่ทั้งคืน
หญิงสาวก้มหน้าลงอย่างลนลาน ราวกับไม่อยากตอบคำถามนี้
เดิมทีทั้งสองนั่งเคียงกันอยู่ ชายหนุ่มออกแรงที่แขนขึ้นเล็กน้อย แล้วอุ้มหญิงสาวขึ้นมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย