บทที่ 127 คุณอาโกรธแล้ว
คำพูดนี้ตั้งใจพูดกับใคร เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
ฟางอี้เสวี่ยเบิกตากว้าง มองตามสายตาของชายหนุ่มไปยังหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังด้วยความตกตะลึง
ซ่งฉือหลับตาลงชั่วครู่ เม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนเดินผ่านฟางอี้เสวี่ยไปหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ซ่งฉือ
เมื่อชายหนุ่มยืนเคียงข้างหญิงสาว ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือส่วนสูงก็ดูเข้ากันอย่างน่ามองเป็นพิเศษ
เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องหญิงสาว คิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดลง ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง
เขายื่นมือออกไป มือข้างหนึ่งวางลงข้างเอวของหญิงสาว ก่อนออกแรงเล็กน้อย ดึงซ่งฉือให้มายืนข้างกาย
ท่อนแขนแข็งแรงบดบังแผ่นหลังเนียนสวยของเธอไปครึ่งหนึ่ง ซ่งฉือได้ยินเสียงทุ้มต่ำเย็นชาของชายหนุ่มดังเหนือศีรษะ
“เพื่อนเล่นสมัยเด็กเหรอ?”
เขาเอ่ยทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ
มือที่วางอยู่ข้างเอวเธอออกแรงขึ้นเล็กน้อย บีบรัดเอวบาง
ชุดเดิมก็เป็นทรงเข้ารูปอยู่แล้ว ท่าทางของชายหนุ่มทำให้บริเวณเอวเกิดรอยยับเป็นริ้ว
ราวกับดอกไม้แสนงามดอกหนึ่ง
ฟางอี้เสวี่ยไม่ทันสังเกตบรรยากาศระหว่างทั้งสอง เมื่อมองชายหนุ่มตรงหน้า หัวใจของเธอก็เต้นแรง
“คะ...คุณจู้ ซ่งฉือเป็นคนเห็นแก่คนรวยและประจบผู้มีอำนาจ เธอเป็นพวกฉวยโอกาส!”
“คุณต้องระวังคนแบบเธอให้ดีนะคะ ไม่แน่ว่าวันไหนเธออาจหักหลังคุณแล้วหนีไปก็ได้!”
ชายหนุ่มหลุบตาลง นิ้วมือที่อยู่ข้างเอวเธอเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียดของหญิงสาว สัมผัสนั้นลื่นนุ่มยิ่งกว่าเสื้อผ้าที่เธอสวมเสียอีก
แววตาเย็นเยียบ ขนตายาวของชายหนุ่มหลุบต่ำ เขาไม่ได้ใส่ใจกับสัมผัสเหล่านั้น