บทที่ 41 คุณอาโกรธอยู่หรือเปล่าคะ?
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงเจือความเย็นชาเล็กน้อย มือพันผ้าก๊อซอย่างคล่องแคล่ว รวดเร็วและเป็นระเบียบ
ซ่งฉือเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ฟังออกถึงอารมณ์บางอย่างในน้ำเสียงนั้น
หญิงสาวกดรอยยิ้มที่มุมปากไว้ ยังคงทำสีหน้าราวกับน้อยใจ พอได้ยินคำตอบของชายหนุ่ม ก็ได้แต่ขานรับเสียงอ่อยว่า “อ้อ”
นิ้วมือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนพันผ้าก๊อซ ก่อนจะหยิบยาจากชุดยาออกมาป้ายลงบนก้านสำลี
ซ่งฉือรู้จังหวะดี จึงยื่นแขนไปทางจู้เยี่ยนเจิงอีกนิด
เมื่อเห็นเช่นนั้น จู้เยี่ยนเจิงก็ไม่พูดอะไร มือหนึ่งประคองแขนเธอไว้อย่างหลวม ๆ ส่วนอีกมือถือก้านสำลีทายาให้
ห้องกว้างใหญ่เงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสอง
สูทที่ตัดเย็บพอดีตัวเกิดรอยพับสวยงามซ้อนกันตรงเอว เพราะท่าคุกเข่าของเขา
เพื่อให้สะดวก จู้เยี่ยนเจิงจึงพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนเสื้อสีขาวสะอาดด้านใน ซึ่งไม่ได้ติดกระดุมข้อมือ
กระดุมสีขาวสะท้อนแสงเย็นวาบเมื่อถูกแสงแดด
ซ่งฉือหลุบตาลง สายตาเลื่อนจากแขนของชายหนุ่มไปยังใบหน้าหล่อเหลาจนชวนให้คนอิจฉา
ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเกินไปจริง ๆ ซ่งฉือเคยพบหนุ่มหล่อมามากมาย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจู้เยี่ยนเจิงแล้ว พวกนั้นแทบเทียบไม่ติด
แสงแดดตัดแบ่งใบหน้าของเขาเป็นส่วนสว่างและเงามืด สันจมูกโด่ง ดวงตาลึกล้ำและเย็นชา
เขากำลังตั้งใจทายาให้ซ่งฉือ จึงไม่ทันสังเกตดวงตาที่กลอกไปมาของเธอ หรือรอยยิ้มที่มุมปาก
“ซี๊ด—”
ซ่งฉือสูดปากด้วยความเจ็บ สัญชาตญาณทำให้เธออยากชักแขนหนี
มือที่ประคองแขนเธออยู่ด้านล่างออกแรงขึ้นทันที ข้อนิ้วขยับรัดไว้ ไม่เปิดโอกาสให้เธอหนีแม้แต่น้อย