บทที่ 40 เจ็บน้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ คุณอา…
ฟางอวี้จือไม่ได้สังเกตเห็นคนที่อยู่ด้านนอกประตู เขาก้มมองซ่งฉือที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ดวงตาของหญิงสาวพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ หางตาแดงระเรื่อ ราวกับน้อยเนื้อต่ำใจถึงขีดสุด
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟางอวี้จือก็ขมวดคิ้วแน่น คำพูดที่คิดจะต่อว่าเธอพลันติดอยู่ในลำคอ
«ซ่งฉือ เธอมีอะไรให้น่าน้อยใจนักหนา» น้ำเสียงของฟางอวี้จือเย็นชา «เมิ่งหว่านมีพื้นฐานครอบครัวยากจน เธออาศัยความพยายามของตัวเองฟันฝ่าจนมาถึงจุดนี้ แต่เพราะเธอ เมิ่งหว่านถึงต้องเข้าโรงพัก แถมยังมีประวัติติดอยู่ในแฟ้มอีก!»
«เธอเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวย ไม่เคยต้องลำบาก แต่ทำกับเมิ่งหว่านแบบนี้ เธอไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปหรือไง»
ซ่งฉือไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปอยู่แล้ว
—เมื่อเทียบกับสิ่งที่เมิ่งหว่านจะได้คืนสถานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซ่งในภายหลัง แล้วร่วมมือกับฟางอวี้จือส่งเธอเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ซ่งฉือคิดว่าตัวเองใจดีกับอีกฝ่ายมากแล้ว
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาจากด้านหลัง
ซ่งฉือหลุบตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานและขลาดเขลา «แต่คุณอวี้จือ ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณนะ คุณพาเมิ่งหว่านมาเปิดห้องที่นี่ ไม่ให้เกียรติฉันเกินไปแล้ว…»
สำหรับฟางอวี้จือ น้ำเสียงอ่อนนุ่มเช่นนี้หมายถึงการยอมอ่อนข้อและขอคืนดี
เขาถอนหายใจ น้ำเสียงหงุดหงิด «ซ่งฉือ ในหัวเธอคิดแต่เรื่องสกปรก ๆ อะไรอยู่»
«ฉันบอกแล้วว่าพาเมิ่งหว่านมาที่นี่เพื่อต้อนรับเธอ ฉันเคยบอกหรือไงว่าจะพักห้องเดียวกับเธอ»