บทที่ 67 “กำลังคิดถึงฟางอวี้จืออยู่หรือ?”
หลินเจี้ยนได้ยินแล้วก็ชะงักไปชั่วขณะ ถึงกับตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
“หา?”
เพราะหลินเจี้ยนรู้ว่าคุณจู้มีนิสัยออกกำลังกายเป็นประจำอยู่แล้ว
เขาออกกำลังกายสัปดาห์ละ 5 ครั้ง โดยมักทำหลังเลิกงานหรือในเวลาว่าง
ไม่น่าจำเป็นต้องลงตารางงานด้วยซ้ำ
“ครับคุณจู้ เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”
แม้ในใจจะบ่นกระปอดกระแปด แต่หลินเจี้ยนก็จัดตารางงานตามที่จู้เยี่ยนเจิงบอก
“คุณจู้ เมื่อวานคุณไม่ได้กลับไปบ้านฝั่งตะวันออกของเมือง พักอยู่ที่ถิงชีหรือครับ?” หลินเจี้ยนถาม
จู้เยี่ยนเจิงรับคำเสียงเรียบ “เธอป่วย ต้องมีคนดูแล”
หลินเจี้ยนร้อง “อ้อ” แล้วพยักหน้า
—แม้เขาจะคิดว่าคนรับใช้ที่ถิงชีก็ดูแลคุณหนูซ่งได้ดีอยู่แล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณจู้ต้องไปดูแลด้วยตัวเอง
คงเป็นเพราะคุณจู้รับปากคุณปู่ซ่งไว้ว่าจะดูแลคุณหนูซ่งให้ดี เลยใส่ใจเป็นพิเศษกระมัง?
ถามธุระเสร็จ หลินเจี้ยนก็เตรียมจะออกไป
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู เสียงเย็นเยียบของชายหนุ่มก็ดังมาจากด้านหลัง
“ฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือ?”
เสียง “กึก” ดังขึ้น
ปากกาหมึกซึมในมือหลินเจี้ยนร่วงลงพื้น
เขาชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าตื่นตะลึง เบิกตากว้างด้วยความหวาดหวั่นและตกใจ “คะ...คุณจู้พูดว่าอะไรนะครับ?”
ตรงหน้าเป็นประตูกระจกใส
จู้เยี่ยนเจิงมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกผ่านประตูบานนั้น
“ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยหรือ?” จู้เยี่ยนเจิงถามซ้ำ