บทที่ 126 ได้ยินว่าพวกคุณเป็นเพื่อนวัยเด็กกันเหรอ?
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูก็สบตากัน ต่างเห็นความลำบากใจในแววตาของอีกฝ่าย
หญิงสาวตรงหน้าสวมกระโปรงเรียบง่ายและไม่ฉูดฉาด ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ไข่มุกที่ประดับอยู่บนชายกระโปรงเหล่านั้นก็กลมเกลี้ยงงดงาม ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็ยังรู้ว่าเป็นของราคาแพง
พนักงานรักษาความปลอดภัยทำงานอยู่ในสถานที่เช่นนี้มานาน จึงมองคนออกจากบุคลิกได้ดี
เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดเช่นนั้น พวกเขายังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมอย่างยิ่งว่า “ต้องขออภัยจริง ๆ ครับคุณผู้หญิง เนื่องจากเป็นงานประมูลส่วนตัว เราจึงต้องเห็นบัตรเชิญของคุณก่อนถึงจะอนุญาตให้เข้าไปได้”
ซ่งฉือไม่ใช่คนไร้เหตุผล
ที่เธอพูดแบบนั้นก็แค่เพื่อให้ได้ระบายปากเท่านั้น อีกอย่าง เธอต้องทำให้จู้เยี่ยนเจิงเข้าใจให้ชัดว่า—
ในความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน เธอจะไม่ใช่ฝ่ายเริ่มเอง
ซ่งฉือขยับไปยืนด้านข้าง เตรียมรอจู้เยี่ยนเจิงมาถึง
แต่คนที่มาถึงก่อนจู้เยี่ยนเจิงกลับเป็นเสียงคุ้นหูที่ฟังแล้วชวนหงุดหงิด
“ซ่งฉือ!? เธอยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกเหรอ!?”
เสียงดังมาจากด้านหลัง ซ่งฉือจึงหันไปมองตามเสียง
ฟางอี้เสวี่ยกำกระเป๋าถือไว้ในมือ พอเห็นซ่งฉือ แววตาก็ฉายความอำมหิต น้ำเสียงแหลมสูง
ซ่งฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย เอียงศีรษะนิดหนึ่ง แววเยาะเย้ยวูบผ่านดวงตา
ฟางอี้เสวี่ยถือกระเป๋าเดินฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้า จ้องเธอเขม็งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า “พี่ชายฉันถูกฟางซื่อกันออกไปอยู่ชายขอบ ก็เพราะเธอทั้งนั้น!”