บทที่ 108 “กระโปรงยาวลายดอกไม้”
แสงไฟสลัวราง
แม้แต่แสงเพียงน้อยนิดที่ลอดออกมาจากร่องประตูก็ยังหม่นมัว ริบหรี่ ราวกับอีกวินาทีเดียวก็จะดับวูบไปจนหมด
แสงเงาพร่างพราว
เงียบสงัดไร้เสียง
มีประตูกั้นอยู่ ซ่งฉือได้ยินเพียงน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำของชายหนุ่ม
เจือแววกล่อมเกลี้ยงและตามใจอยู่หลายส่วน
ปลายนิ้วของซ่งฉือขยับเล็กน้อย
เธอเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์และขบขันอย่างไม่คิดปิดบัง
เขาบอกว่า ซ่งฉือ พูดอะไรสักหน่อยสิ
จะพูดอะไรดีล่ะ?
“คะ...คุณอา เป็นอะไรไปคะ?” น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความห่วงใยและลนลาน “ไม่สบายหรือว่าป่วยหรือเปล่าคะ?”
ภายในห้องแทบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ทว่าความเงียบเช่นนั้นกลับยิ่งขับให้ประสาทสัมผัสและจินตนาการของคนคมชัดขึ้น
แสงไฟวูบไหว ซ่งฉือยืนอยู่นอกประตู เงาร่างพลิ้วไหวไปมา
“ไปทำกิจกรรมบริษัทที่รีสอร์ตสนุกไหม?”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาว กลับกดเสียงต่ำแล้วถามเธอเช่นนั้น
ดูเหมือนคำถามของชายหนุ่มจะดึงความสนใจไปได้ หญิงสาวจึงกลับมาส่งเสียงร่าเริงอีกครั้ง “สนุกค่ะ! แช่น้ำพุร้อนสบายมาก! แล้วพี่หลี่ก็ดีกับฉันมากด้วย!”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา น้ำเสียงจึงหม่นลงเล็กน้อย “แค่...ชุดที่เลือกมาไม่ดี ทำให้คุณอาต้องลำบากตั้งเยอะ...”
เธอหมายถึงเรื่องสายคล้องชุดชั้นในขาด
ขนาดไม่พอดี พอสายคล้องขาด เธอก็ทำได้เพียงใช้สองมือปิดหน้าอกเอาไว้
ตอนนั้นเธอกลัวจนร่างนุ่มนิ่มโผเข้าซบอ้อมอกเขา