บทที่ 125 “งั้นฉันก็แย่มากเลยสินะ”
มุมปากของซ่งฉือประดับรอยยิ้มบาง ๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะขอบคุณหลินเจี้ยน แล้วถือโอกาสคุยกับเขาสักสองสามประโยค
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉากกั้นก็เลื่อนขึ้นมากั้นทั้งคู่เอาไว้
รอยยิ้มของซ่งฉือแข็งค้างอยู่บนใบหน้าเล็กน้อย
เธอหันไปมองจู้เยี่ยนเจิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะประท้วงเสียงเบา “คุณอา ไม่มีมารยาทเลย…”
จู้เยี่ยนเจิงนั่งไขว่ห้าง มือทั้งสองวางบนเข่าอย่างสบาย ๆ แววตาสุขุมคมคาย “อืม งั้นฉันก็แย่มากเลยสินะ”
ซ่งฉือ “…”
เขาตำหนิตัวเองไปแล้ว ซ่งฉือจึงไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
สายตาของชายหนุ่มกวาดผ่านร่างเด็กสาว
เพราะเธอนั่งหันข้างให้ซ่งฉือ มุมมองของเขาจึงเห็นแผ่นหลังขาวผ่องของเธอได้อย่างชัดเจน รวมถึงแนวกระดูกสันหลังที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างงดงาม
“สั้นเกินไป” จู้เยี่ยนเจิงเหลือบมองเธอ พลางเอ่ยขึ้น
——เหมือนกับคำพูดที่เขาเคยพูดก่อนหน้านี้
ซ่งฉือจำได้ว่า ตอนที่เธอแกล้งทำเป็นเมา แล้วจู้เยี่ยนเจิงไปรับเธอที่เฟ่ยซื่อ เขาก็พูดประโยคนี้บนรถเหมือนกัน
“ชุดสั้นเกินไป”
แต่ทั้งที่เป็นคำพูดเดียวกัน ซ่งฉือกลับได้ยินอารมณ์ที่แตกต่างจากตอนนั้น
คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอประท้วงเสียงเบา “คุณอาก่อนหน้านี้ยังบอกว่าสวยอยู่เลย…”
แววตาของจู้เยี่ยนเจิงวูบไหว เขามองแผ่นหลังเกลี้ยงเกลาของเธออย่างไม่คิดปิดบัง
ชุดกระโปรงตัวนั้นมีแบบเรียบง่าย แต่เข้ารูปเป็นอย่างดี ด้านหลังเว้าลึกลงไปถึงเอวของเธอ ตอนซ่งฉือนั่งอยู่ยังพอมองเห็นจี้ไข่มุกที่ซ่อนอยู่ตรงเอวด้านหลังได้ราง ๆ