บทที่ 100 เกมราชา
ชุดสีแดงสดขับให้เธอดูงดงามสะดุดตา รูปร่างอรชรชวนมอง
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเรือนผมยาวของหญิงสาว ปลายผมพลิ้วไหวตามลม พากลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆ ที่เลือนรางมาด้วย
เสียงพูดคุยรอบข้างค่อย ๆ เบาลง
ราวกับเพิ่งรู้ตัว ซ่งฉือเหลือบมองหลี่อีที่ยืนชะงักอยู่ตรงหน้า ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วหันกลับไปมอง
ชายหนุ่มสวมสูททั้งชุด
แผ่นหลังตั้งตรง สูทตัดเย็บพอดีตัว ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้อย่างมิดชิด แม้แต่กระดุมเสื้อเชิ้ตก็ยังติดจนถึงเม็ดบนสุด
เรียบร้อยไร้ที่ติ เย็นชาและดูห่างเหินจากเรื่องทางโลก
สายลมเย็นพัดผ่าน ชายหนุ่มเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นเยียบเคร่งขรึม
เสียงสนทนาที่เคยดังอยู่รอบ ๆ ค่อย ๆ เงียบลง
ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่
หลี่อีนั่งอยู่ด้านหลังซ่งฉือ ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา
—เธอไม่เคยเห็นคุณจู้มีสายตาเช่นนั้นมาก่อน
เห็นชัดว่ายังคงเย็นชาเหมือนปกติ แต่ตอนนี้กลับดูเข้มข้นกว่าเดิมอยู่บ้างหรือเปล่า?
ซ่งฉือที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ ลุกขึ้น ฝืนยิ้มบาง ๆ “คะ...คุณจู้...”
เสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบา ราวกับขนนกที่ลูบไล้ผ่านหัวใจ
ชายหนุ่มไม่พูดอะไรสักคำ
มือทั้งสองสอดลงในกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ สายลมพัดผ่านปอยผมเหนือหน้าผาก ดวงตาดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำยิ่งกว่ารัตติกาลจนแยกไม่ออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร
เฉาเหวินเชียน ผู้จัดการโครงการในแผนกของซ่งฉือ เดินเข้ามาหาจู้เยี่ยนเจิงแล้วก้มศีรษะเล็กน้อย “คุณจู้”