บทที่ 199 “ฉันรู้”
ราวกับได้พบแสงสว่างและความหวังที่จะช่วยให้เธอหลุดพ้น!
ดวงตาของเมิ่งหว่านเป็นประกาย แม้ริมฝีปากจะแห้งผากจนไอออกมา แต่เธอก็ยังพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานนุ่มนวลขึ้น ก่อนมองคนที่เพิ่งมาถึงอย่างตื่นเต้น “คุณอา! ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!”
“รีบพาฉันออกไปที! พวกเขาพาฉันมาที่นี่ ฉันกลัวจนแทบร้องไห้แล้ว!”
เสียงแหบแห้งของเมิ่งหว่านดังก้องไปทั่วห้องสอบสวนอันกว้างใหญ่
ไม่มีใครตอบ
ผู้กำกับจางได้ยินชายคนนั้นพูดเช่นนี้ ก็พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ซักถามอะไร ก่อนหมุนตัวเดินออกไป
ตอนออกไป เขายังปิดประตูห้องสอบสวนให้ด้วย
เสียง “ติ๊ด” ดังขึ้นจากกล้องวงจรปิดในห้อง ไฟสว่างวาบแล้วดับลง เข้าสู่สถานะปิดเครื่องชั่วคราว
“เพียะ!”
โคมไฟส่องสว่างจ้าตรงหน้าเมิ่งหว่านดับลงกะทันหัน!
ราวกับปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ไม่ทัน เธอยกมือขึ้นบังตาโดยสัญชาตญาณ กะพริบตาถี่ ๆ หลายครั้งติดกัน จนกระทั่งมีน้ำตาเอ่อขึ้นเล็กน้อย ดวงตาจึงค่อยรู้สึกสบายขึ้น
จากนั้นเธอจึงหันไปมองคนที่มา
ในสายตาเต็มไปด้วยวงแสงขาวดำ เงาคนตรงหน้าซ้อนทับกันพร่าเลือน เขายืนย้อนแสงอยู่ตรงนั้นจนเมิ่งหว่านมองไม่ชัด
เธอสัมผัสได้เพียงอารมณ์เย็นชาเคร่งขรึมของชายคนนั้น แทบจะเฉยเมยไร้ความรู้สึก
“คะ...คุณอา...”
เมิ่งหว่านเอ่ยอย่างระมัดระวัง ลองเรียกชายคนนั้นเช่นนี้
ไร้คำตอบ
ความรู้สึกนั้นทรมานยิ่งกว่าถูกแล่เนื้อเถือหนัง
“ตึกตัก!”
“ตึกตัก!”
เมิ่งหว่านได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นกระหน่ำ ความหวาดกลัวในตอนนี้หนักหนายิ่งกว่าตอนถูกพามาที่สถานีตำรวจเสียอีก