บทที่ 200 เราควรอยู่เคียงคู่กันจนแก่เฒ่า
จู้เยี่ยนเจิงเติบโตมาในเขตบ้านพักทหาร
เพราะตั้งแต่เด็กได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ เขาจึงมีสัญชาตญาณแทบจะติดตัวมาแต่กำเนิดต่อเรื่องราวและสิ่งต่าง ๆ
วันนั้น ในห้องประชุมผู้บริหาร หลินเจี้ยนบอกเขาว่าซ่งกวงหนานต้องการให้เขาไปประกันตัวเมิ่งหว่านที่สถานีตำรวจ
บอกเขาว่าคุณหนูซ่งดูเหมือนจะเป็นลูกสาวตัวปลอมที่ถูกอุ้มสลับกับคนอื่นของตระกูลซ่ง
บอกเขาว่าตอนนี้คุณหนูซ่ง...ดูเหมือนจะอยู่ในงานหมั้น
งานหมั้นกับฟางอวี้จือ
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงช่วงก่อนหน้านี้ ตอนที่เมิ่งหว่านเรียกเขาว่า “คุณอา” ต่อหน้าทุกคนในห้องทำงานของโรงเรียน สีหน้าของหญิงสาวในตอนนั้นไม่ได้แสดงความโกรธหรือประหลาดใจอย่างที่ควรจะเป็น
แต่กลับเป็นความตื่นตระหนก
—ความตื่นตระหนกราวกับถูกเปิดโปง
เพียงชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะหายไปในชั่วพริบตา
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แล้วตามสืบต่อ ก็จะพบร่องรอยให้ติดตามตรวจสอบได้มากมาย
ไม่ว่าจะเป็นพวกอันธพาลผมทองที่เคยปรากฏตัวที่เฟยซื่อ อินเตอร์เนชั่นแนลเพียงครั้งเดียว และดูเหมือนจะเคยก่อกวนแค่เธอคนเดียว
หรือพวกแก๊งซิ่งที่เดิมทีคิดจะปล้น แต่สุดท้ายกลับได้รับบาดเจ็บขึ้นมาเอง “โดยไม่รู้ว่าเพราะอะไร”
หรือซ่งตงหลินที่เขาเค้นสอบอยู่นาน ยอมรับความผิดหลายอย่าง แต่กลับไม่รู้เรื่องการวางยาเลยแม้แต่น้อย
หากสืบตามเบาะแสนี้ ด้วยความสามารถของเขา ไม่นานก็ย่อมตรวจพบอะไรบางอย่าง
เธอดูเหมือนจะกล้าเสี่ยงมากทีเดียว