บทที่ 22 เธอร้องไห้
จู้เยี่ยนเจิงได้ยินบางอย่างจากด้านนอกห้องส่วนตัว
——เป็นคำพูดที่ฟางอวี้จือเคยพูดไว้
เขาบอกว่า ซ่งฉือ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ฉันทำอะไรกับเธอไม่ลงหรอก
บนที่นั่งคนขับ หลินเจี้ยนถึงกับคิดไปชั่วขณะว่าตัวเองฟังผิด!
อะไรนะ ทำอะไรไม่ลง!?
คุณหนูซ่งกับประธานจู้เกิดเรื่องอะไรกันขึ้น!?
หลินเจี้ยนมองชายที่นั่งอยู่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง
เห็นเพียงจู้เยี่ยนเจิงมีสีหน้าเป็นปกติ แววตาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ด้วยความไว้ใจในตัวประธานจู้ หลินเจี้ยนจึงค่อยวางใจ
เขากดปุ่มหนึ่ง แผงกั้นระหว่างเบาะหน้าและเบาะหลังเลื่อนขึ้น ปิดกั้นพื้นที่ส่วนตัวด้านหลังให้เป็นสัดส่วน
จู้เยี่ยนเจิงยังคงนั่งตัวตรงในชุดสูทเนี้ยบกริบ
หญิงสาวตรงหน้ามองเขาด้วยดวงตาพร่ามัวคลอหยาดน้ำตา น้ำเสียงเจือความไม่ยินยอม “คุณอา ฉือฉือไม่น่ารักเหรอคะ?”
“ทำไมอวี้จือถึง...”
“เป็นความผิดของเขา” จู้เยี่ยนเจิงตัดบทอย่างสงบนิ่งก่อนซ่งฉือจะพูดจบ “ซ่งฉือ เขาจิตใจสกปรกต่ำช้า ความประพฤติก็เหลวแหลก”
“อย่าเอาความเลวทรามของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง” จู้เยี่ยนเจิงกล่าวอย่างจริงจัง “แบบนั้นไม่ยุติธรรมกับตัวเธอเลย”
คนพวกนั้นบอกว่า ที่เธอสวมชุดนี้ก็เพื่อเป็น “ของขวัญ” ส่งให้ฟางอวี้จือ
พวกเขาบอกว่า ฟางอวี้จือยอมใช้ห้องส่วนตัวของเธอ เธอก็ควรซาบซึ้งบุญคุณ
ฟางอวี้จือบอกว่า ซ่งฉือ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย
ดูเหมือนทุกคนต่างคิดว่าเธอเรียบร้อยไร้สีสันเกินไป ฟางอวี้จือถึงได้เปลี่ยนใจไปรักคนอื่น เธอควรใช้ร่างกายรั้งเขาไว้
แต่ตอนนี้ ชายผู้มีอำนาจตรงหน้ากลับพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง