บทที่ 15 ซ่งฉือ คุณควรขอโทษ
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านถนนสายยาวที่ไร้ผู้คน
บนถนนการค้ากว้างใหญ่ รถหรูสีดำจอดอยู่ริมทาง รอบด้านเริ่มเปิดไฟประดับ แสงไฟถนนสว่างไสว
ลมแรงขึ้น
ภายในรถมีแสงสลัว ขนตายาวของซ่งฉือไหวระริก ดวงตากลมใสสวยงามจับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่คลาดสายตา
จู้เยี่ยนเจิงสวมสูทสีเข้ม กระทั่งกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านในก็ยังติดเรียบร้อยถึงเม็ดบนสุด
คิ้วตาคมคายเย็นชา ยามมองซ่งฉือกลับไม่เผยอารมณ์ใดแม้แต่น้อย
เขาเพียงเอ่ยประโยคนั้นอย่างสงบนิ่ง ราวกับเป็นคำเตือนจากผู้ใหญ่ถึงผู้น้อย หรือไม่ก็คล้ายเขาเมตตา จึงยอมเตือนเธอสักครั้ง
ซ่งฉือกะพริบตา ราวกับตั้งใจคิดทบทวนคำพูดของชายหนุ่ม ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้า «ฉันเข้าใจแล้วค่ะคุณอา ฉันไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก»
—ดูเหมือนเธอจะคิดว่าเป็นเพียง «คำสั่งสอน» จากคุณอา
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยิ้มอย่างว่าง่าย แววตาเย็นลงหลายส่วน
«ซ่งฉือ ที่ฉันหมายถึงคือคุณควรขอโทษผู้ช่วยของฟางซื่อ»
สายลมด้านนอกคล้ายหยุดพัดไปชั่วขณะ
แววตาของหญิงสาวตรงหน้าไหววูบ เธอมองชายหนุ่มด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ
แม้แต่รอยยิ้มตรงมุมปากก็ค่อย ๆ เลือนหาย
ผ่านไปนาน ซ่งฉือจึงขยับแพขนตา «คุณอา คุณพูดว่าอะไรนะคะ?»
เสียงเธอเบาและนุ่มนวล ราวกับเพียงลมพัดมาก็จะเลือนหายไป
จู้เยี่ยนเจิงเพียงมองเธออย่างสงบนิ่ง ในดวงตาไม่มีอารมณ์อื่นเจือปน
«ฉันบอกว่าคุณควรขอโทษคนที่คุณกลั่นแกล้ง»