บทที่ 181 “คุณกำลังข่มขู่ฉันอยู่หรือ?”
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงเย็นชาและเรียบเฉย
ราวกับเป็นเพียงประโยคธรรมดาทั่วไป ทั้งยังฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใด ๆ
แต่เพียงประโยคเดียว เมิ่งหว่านที่เมื่อครู่ยังโวยวายอยู่ก็เงียบกริบลงในทันที
ราวกับได้ยินผิดไป
เมิ่งหว่านเอียงศีรษะเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่น มองจู้เยี่ยนเจิงด้วยแววตาสับสนและไม่เข้าใจ
“คุณ... คุณจู้คะ คำพูดของคุณหมายความว่าอย่างไรคะ?”
“พวกเขาจะติดต่อซ่งฉือไม่ได้ และหลังจากนี้ก็จะไม่กลับมาปรากฏตัวในนครหลวงอีก”
น้ำเสียงเย็นเรียบของจู้เยี่ยนเจิงแผ่วเบา ไม่หนักไม่เบา ตกกระทบแก้วหูของเมิ่งหว่าน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ท่านั่งหลังตรงของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นนั่งไขว่ห้าง
ปลายขากางเกงสแล็กเผยให้เห็นข้อเท้าขาวสวยของเขาเล็กน้อย จากตำแหน่งที่เมิ่งหว่านนั่ง ยังมองเห็นพื้นรองเท้าหนังสีแดงไวน์ทำมือของชายหนุ่มได้อยู่บ้าง
วันนี้จู้เยี่ยนเจิงแต่งกายอย่างเป็นทางการเป็นพิเศษ
ไม่เพียงติดกระดุมข้อมือและสวมเนกไท ยังสวมสายรัดแขนเสื้อด้วย
บนเสื้อเชิ้ตสีขาว สายรัดแขนเสื้อหนังสีดำประดับขอบเงิน วาวแสงเย็นวาบเล็กน้อย
แผ่นหลังของเขาเอนพิงไปด้านหลังนิด ๆ ทำให้ท่วงท่าทั้งร่างดูผ่อนคลายและสง่างาม
อิริยาบถของเขาสบาย ๆ แต่เย็นชา สายตาที่ทอดมองเมิ่งหว่านก็เย็นเยียบไร้ระลอกคลื่น ไม่เผยอารมณ์แม้แต่น้อย
เมิ่งหว่านเบิกตากว้าง ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น
อา...
มิน่าล่ะ...
มิน่าเมื่อวานพวกเขาไปถึงสถานีรถไฟแล้วถึงโทรมาให้เธอไปรับ
เมิ่งหว่านย่อมไม่ไปอยู่แล้ว เธอจึงให้ช่องทางติดต่อของซ่งฉือแก่พวกเขา เพื่อให้ไปก่อกวนซ่งฉือแทน