บทที่ 38 “นี่เป็นเบอร์ส่วนตัวของผม”
เครื่องปรับอากาศในรถปรับอุณหภูมิไว้กำลังสบาย
ถึงอย่างนั้น ซ่งฉือก็ยังคลุมเสื้อตัวนั้นอยู่
เสื้อน่าจะเป็นของใหม่ นอกจากกลิ่นสบู่สะอาด ๆ แล้ว ก็มีเพียงกลิ่นไม้ซีดาร์หอมเย็นสดชื่นจากตัวชายหนุ่ม
เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย
แสงไฟถนนสองข้างทางสาดส่องเป็นจุด ๆ บนใบหน้าของเขา
เขาได้ยินคำถามของเธอชัดเจน แต่ไม่ได้ตอบ เพียงตั้งใจขับรถต่อไป
ซ่งฉือกะพริบตาปริบ ๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานน่าเอ็นดู “คุณอา ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณต้องลำบาก...”
จู้เยี่ยนเจิงได้ยินดังนั้น คิ้วเรียวสวยก็ขมวดแน่นกว่าเดิม
“ฉะ...ฉันตั้งใจจะโทรหาผู้ช่วยหลิน ให้เขามารับค่ะ ไม่คิดเลยว่าคุณอาจะเป็นคนรับสาย...”
ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง ซ่งฉือก้มหน้า “ขอโทษนะคะคุณอา อย่าโกรธฉันเลย...”
“ซ่งฉือ ที่ผมโกรธไม่ใช่เพราะคุณทำให้ผมลำบาก”
จู้เยี่ยนเจิงเอ่ยเสียงขรึมโดยไม่หันมามอง ยังคงจับตาถนนเบื้องหน้า “แต่เพราะคุณบาดเจ็บ แล้วยังไม่ได้คิดจะบอกผม”
ขมับของเขากระตุก น้ำเสียงยิ่งเย็นชา “เมื่อเทียบกับผมแล้ว หลินเจี้ยนเป็นคนที่คุณไว้ใจมากกว่าหรือ?”
จู้เยี่ยนเจิงคิดว่าในเมื่อเขากับเธอเป็นอาหลานกัน ก็น่าจะสนิทสนมกันมากกว่าหลินเจี้ยนผู้ช่วยของเธอเสียอีก
“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่” ซ่งฉือรีบโบกมือ “คือ...เพราะฉันไม่อยากให้คุณอาเป็นห่วงค่ะ”
“คุณอากับคุณปู่เป็นคนสำคัญที่สุดของฉัน ฉันไม่บอกเรื่องที่บาดเจ็บให้คุณปู่รู้ แล้วก็...ไม่อยากบอกคุณอาด้วย”