บทที่ 39 ของขวัญที่มอบให้เขา
กล่องใบเล็กบุผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินแสนประณีต เมื่อจับคู่กับโบที่ผูกเบี้ยว ๆ แล้วดูน่าสงสารอยู่บ้าง
จู้เยี่ยนเจิงนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ท่วงท่าสบาย ๆ เอนกายไปด้านหลังเล็กน้อย
—เขาไม่มีนิสัยเปิดดูของส่วนตัวของคนอื่น
ชายหนุ่มเหลือบมองเพียงครู่เดียว ก่อนเบนสายตาไปทางอื่น “พรุ่งนี้คุณ...”
เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนคำพูดกลางคัน “ให้เลขาฯ เอาไปส่งที่โรงแรม”
“ได้ครับ ท่านประธานจู้” หลินเจี้ยนไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เพียงคิดว่าท่านประธานจู้คงเห็นใจที่ช่วงนี้เขางานยุ่ง “ถ้าอย่างนั้นผมเก็บของพวกนี้ก่อนนะครับ”
หลินเจี้ยนพูดพลางหยิบกระเป๋าที่เสียหายใบนั้นขึ้นมา
เหลือบมองของที่อยู่ในกระเป๋า เขาก็เห็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินใบนั้นเช่นกัน
“นี่คือ...” หลินเจี้ยนชะงักไป ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่คุณซ่งพูดกับเขาเมื่อบ่ายนี้ขึ้นมาได้
“ท่านประธานจู้ นี่น่าจะเป็นของขวัญที่คุณซ่งมอบให้ท่านครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จู้เยี่ยนเจิงก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนตัวหลินเจี้ยนชั่วขณะ ก่อนจะกลับไปจับจ้องกล่องสีน้ำเงินใบนั้น
“ของขวัญหรือ?”
“ครับ วันนี้ตอนคุณซ่งมาที่บริษัทเพื่อรับใบชา เธอบอกว่าจะมอบของขวัญให้ท่านเพื่อขอบคุณ...” พอพูดถึงตรงนี้ หลินเจี้ยนก็พลันเข้าใจขึ้นมา รำพึงกับตัวเองว่า “ผมก็ว่าอยู่ โทรศัพท์คุณซ่งไม่ได้หาย แล้วทำไมถึงต้องตามกระเป๋าใบนั้นให้ได้...”
เสียงของหลินเจี้ยนฟังดูห่างไกลออกไป
จู้เยี่ยนเจิงมองกล่องสีน้ำเงินในกระเป๋าใบนั้น พลางเหม่อลอยเล็กน้อย