บทที่ 197 «ตามหา»
“คุณจู้ ภรรยาของคุณเป็นคนเมืองหลวงเหมือนกันหรือคะ? เป็นคุณหนูจากตระกูลไหนหรือ?”
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินข่าวดีของคุณเลย ไม่คิดว่าตอนนี้จะหมั้นหมายแล้ว!”
“คุณเก่งขนาดนี้ ภรรยาของคุณต้องทั้งฉลาดทั้งสวยแน่ ๆ!”
มีคนในกลุ่มเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย
เมื่อพูดถึงเธอ แววเย็นชาที่เคยฉายอยู่ในดวงตาของชายหนุ่มก็อ่อนลงหลายส่วน
“เธอฉลาดมากจริง ๆ”
น้ำเสียงของชายหนุ่มสงบนิ่ง หากสังเกตให้ดี อาจเห็นอารมณ์บางอย่างวูบผ่านแววตาของเขา
ทุกคนในงานเลี้ยงต่างรู้จัก «คุณจู้» ผู้นี้
ทุกคนล้วนอยากรู้ว่า สุภาพสตรีแบบไหนกันที่ทำให้คุณจู้หวั่นไหวได้
ผู้คนขยับปาก คล้ายอยากถามอะไรต่ออีก
มีคนแหวกฝูงชนจากด้านนอก เดินมาหยุดข้างชายหนุ่ม
ใบหน้าของหลินเจี้ยนซีดขาว มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ข้อนิ้วเย็นเฉียบ
“คุณจู้”
ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วกระซิบบางอย่างข้างหูอีกฝ่าย
เป็นเพียงประโยคเดียวเท่านั้น
แต่ช่วงเวลาที่ใช้พูดประโยคนั้นกลับราวกับยืดยาวออกไปแสนนาน
นานจนทุกคนรู้สึกหายใจได้อย่างยากลำบาก นานจนบรรยากาศที่เคยผ่อนคลายและรื่นเริงค่อย ๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย
ผู้ช่วยที่ติดตามอยู่ข้างกายชายหนุ่มมาหลายปี
เวลานี้ใบหน้าซีดเผือด คิ้วขมวดแน่น ใคร ๆ ต่างรู้ว่าต่อให้ต้องเผชิญปัญหาหนักหนาเพียงใด ผู้ช่วยคนนี้ก็ยังรับมือได้อย่างคล่องแคล่วและสุขุมเสมอ
แต่ตอนนี้กลับไม่เหมือนเดิม
บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน