บทที่ 196 เธอหนีไปแล้ว
การจ่ายเงินทางอิเล็กทรอนิกส์ทิ้งร่องรอยไว้ได้
ซ่งฉือแลกเงินสดมาส่วนหนึ่ง แล้วฉวยจังหวะที่เหล่าคนรับใช้กำลังพักผ่อนออกจากบ้าน
เธอเลือกเส้นทางที่แทบไม่มีกล้องวงจรปิดไว้ล่วงหน้า เดินไปสิบนาทีเศษ ก่อนจะโบกเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
“จะไปไหนครับ?” คนขับมองหญิงสาวที่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง
“สนามบินค่ะ”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่ก็จอดลงด้านนอกสนามบิน
เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋ว พนักงานต้อนรับก็ยิ้มพลางก้มศีรษะให้เธอเล็กน้อย “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ต้องการไปที่ไหนคะ?”
“ลอนดอนค่ะ”
ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไร ซ่งฉือแค่อยากไปเดินเล่นที่ไหนสักแห่ง
ดูจากเงินเก็บของเธอแล้ว ต่อให้เดินทางรอบโลกก็น่าจะเหลือเฟือ
หญิงสาวหน้าตาสะสวย คิ้วตาอ่อนโยนน่ารัก พนักงานต้อนรับอดมองเธอซ้ำอีกสองสามครั้งไม่ได้ “คุณผู้หญิงจะไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวหรือคะ?”
ซ่งฉือยิ้มพลางพยักหน้า “ค่ะ ไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อย”
ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันมากนัก เธอรับตั๋วเครื่องบินแล้วไปจัดการเรื่องโหลดสัมภาระ ผ่านจุดตรวจความปลอดภัย และรอขึ้นเครื่อง
เธอซื้อตั๋วเที่ยวบินที่ใกล้จะออกแล้ว
ดังนั้นหลังจัดการทุกอย่างเสร็จ ไม่นานเธอก็ไปถึงประตูขึ้นเครื่องและเริ่มต่อแถวตรวจตั๋ว
ซ่งฉือได้รับข้อความจากจู้เยี่ยนเจิงในตอนนั้นเอง
【จู้เยี่ยนเจิง】：(รูปภาพ)
【จู้เยี่ยนเจิง】：พระอาทิตย์ตกที่ซันติอาโกสวยมาก
นครหลวงกับซันติอาโกมีเวลาต่างกัน 12 ชั่วโมง
เพราะอย่างนั้นจู้เยี่ยนเจิงจึงรอจนเธอตื่นแล้วค่อยส่งข้อความมา