บทที่ 180 เธอเคยชินกับการพึ่งพาเขา~
“คุณผู้หญิง! คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ!”
พนักงานที่อยู่ด้านหลังรีบก้าวเข้ามาหาเมิ่งหว่าน ก่อนจะขวางเธอเอาไว้
หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ท่ามกลางพนักงานจำนวนมากที่รายล้อมราวกับดวงดาวโอบล้อมจันทรา
บนโซฟาหนังแท้ ชายหนุ่มนั่งอย่างสง่างาม ท่วงท่าเย็นชาแต่สูงศักดิ์ ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูสุขุมมีรสนิยม สายตาของเขาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้น
หญิงสาวยกชายกระโปรงขึ้น ชุดสายเดี่ยวเผยให้เห็นไหปลาร้าขาวผ่องงดงาม
เธอเกล้าผมต่ำ มีปอยผมสองสามเส้นคลอเคลียระอยู่บนบ่า ยามยิ้มดูว่าง่ายและอ่อนหวาน
เธอเห็นอีกฝ่ายชัดเจนอยู่แล้ว
แววตาท้าทายอย่างไม่ปิดบัง เมื่อมองเมิ่งหว่าน เธอก็เอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
เมิ่งหว่านเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นแค้น “ซ่งฉือ!!”
ราวกับถูกเสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ตกใจ แววตาท้าทายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกในทันที
หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้จู้เยี่ยนเจิงอย่างลนลานสองสามก้าว ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าชายแขนเสื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าเมิ่งหว่านก็ย่ำแย่ลงอย่างมาก น้ำเสียงแหลมสูง “ซ่งฉือ! นี่เธอหมายความว่ายังไงกันแน่!?”
แรกเริ่มสายตาของจู้เยี่ยนเจิงจับจ้องอยู่ที่ซ่งฉือตลอด
พอได้ยินเสียงจากด้านหลัง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หญิงสาวจับชายแขนเสื้อเขาไว้ เขาจึงออกแรงดึงเธอเข้ามาอยู่ข้างกาย แล้วโอบเธอไว้ในอาณาเขตปลอดภัยของตน