ผมคือชาร์ลส์ หากแปลเป็นภาษาจีน ก็คือเซี่ยเอ่อร์
ตอนอายุ 10 ขวบ พ่อแม่ของผมเสียชีวิตจากการปะทะกันระหว่างแก๊งในเม็กซิโก
นับจากปีนั้น ผมก็อาศัยช่องโหว่ต่าง ๆ บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต เดินทางไปตามประเทศต่าง ๆ ก่ออาชญากรรมและหลบหนี
ทุกคนต่างบอกว่าผมฉลาดมาก จึงมีคนมากมายที่ผมเรียกชื่อไม่ถูก บางคนถึงขั้นมีหน้ามีตาในสังคมมาหาผม
พวกเขาขอให้ผมใช้เครือข่าย ใช้ความสามารถของตัวเอง สร้างผลประโยชน์และชื่อเสียงให้พวกเขา
คนใหญ่คนโตเหล่านั้นเป็นแบบนี้ พอมีอำนาจสูงส่งและทรัพย์สินมหาศาลอยู่ในมือ ก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อยึดสิ่งเหล่านั้นไว้ให้แน่น
ผมกลายเป็นอาชญากรที่ถูกตามล่าข้ามประเทศ
ที่จริงช่วงนั้นผมเคยถูกจับอยู่หลายครั้ง แต่หลังจากถูกจับได้ไม่นาน คนใหญ่คนโตเหล่านั้นก็จะมาวิงวอนผมอย่างนอบน้อม
ขอให้ผมช่วยทำเรื่องบางอย่างให้ ไม่ว่าจะสร้างชื่อเสียงหรือจัดการศัตรู จากนั้นก็แสร้งทำเป็น “เผลอ” ปล่อยให้ผมหนีไป
คนพวกนั้นน่ะ สูงส่งกว่าผมสักแค่ไหนกันเชียว?
ผมเองก็คิดมาตลอดว่า คนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดล้วนเป็นแบบนี้
หน้าไหว้หลังหลอก ใจคอโหดเหี้ยม สองหน้า
แต่วันหนึ่ง ผมเดินทางมาถึงประเทศที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนั้น
แล้วถูกจับได้ด้วยตาข่ายฟ้าดินที่เขาวางเอาไว้
ผมถูกส่งเข้าไปอยู่ในสถานกักกันชั่วคราวเหมือนทุกครั้ง
แต่เรื่องนั้นไม่ได้ทำให้ผมกังวล
—อีกไม่นานเขาก็จะมาขอร้องผม ขอให้ช่วยทำงานให้
คนที่มีอำนาจสูงส่งล้วนเป็นแบบนี้
ความคิดของพวกเขามืดมนยิ่งกว่าใคร
แต่ผมกลับไม่ได้รอคำวิงวอนจากเขา
ตลอดครึ่งเดือนเต็ม ไม่มีสักครั้ง
ผมสงสัยจริง ๆ วันสอบสวนครั้งนั้นเขาอยู่ด้วย
ผมถามเขาว่า “คุณผู้ชาย คุณต้องการอะไรครับ? ขอแค่คุณปล่อยผมไป ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง สถานะ หรือชื่อเสียง สิ่งที่คุณต้องการ ผมหามาให้ได้ทั้งหมด”