ไม่นานหลังจากโอนบิตคอยน์เหรียญนั้นออกไป
โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
หวังโม่ก้มมอง
【ธนาคารอุตสาหกรรมและพาณิชย์แห่งประเทศจีน】บัญชีที่ลงท้ายด้วย **** มียอดเงินเข้า 528,689.65 หยวน ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน 529,017.11 หยวน
หวังโม่จ้องข้อความนั้น
นิ่งไป
5 วินาทีผ่านไป
เขาก็เปิดแอปธนาคารบนมือถืออีกครั้ง
529,017.11
ออกจากแอป
แล้วเข้าใหม่
ก็ยังเท่าเดิม
หวังโม่พิงขอบเตียง จ้องตัวเลขชุดนั้นอยู่นาน
ห้าแสนกว่าหยวน
ชาตินี้บัตรธนาคารของเขาเคยมีเงินมากขนาดนี้เสียเมื่อไรกัน?
ตอนเงินเดือนเพิ่งออก อย่างมากก็แค่หมื่นหยวนต้น ๆ
จ่ายค่าเช่า
ค่ากินอยู่
ค่าน้ำมัน
ค่าใช้จ่ายจิปาถะสารพัด
ตัวเลขก็มีแต่จะลดลงเรื่อย ๆ
การมีเงินห้าแสนกว่าหยวนนอนเรียงสวยอยู่ในบัญชี เคยเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง
เจ้าของห้องเช่า
“หวังโม่?”
“วันนี้จะโอนค่าเช่ามาได้หรือยัง?”
หวังโม่มองข้อความนั้น
เมื่อวานเขายังไม่รู้เลยว่าจะตอบยังไงดี
โอนเงิน
กรอกจำนวนเงิน
ยืนยัน
ไม่ถึงครึ่งนาที
เจ้าของห้องเช่าก็ตอบกลับมาสามคำ
“ได้รับแล้ว”
ท้ายข้อความยังมีหน้ายิ้มด้วย
หวังโม่มองหน้ายิ้มนั้น แล้วก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน
จากนั้น…
ก็ไม่มีอะไรแล้ว
เรื่องที่กวนใจเขามากว่าหนึ่งเดือน หายไปง่าย ๆ แบบนี้เอง
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
นั่งอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็หยิบขึ้นมาอีกครั้ง
529,017.11
เงินมากขนาดนี้
จะทำอะไรดี?
หวังโม่เปิดแอปซื้อของ
โทรศัพท์รุ่นล่าสุดของแอปเปิล
เขาเล็งของชิ้นนี้มานานแล้ว
ดูรีวิวมาแล้ว
จำสเปกได้แม่นยิ่งกว่าพนักงานขายเสียอีก
ทุกครั้งที่ดูราคาเสร็จ ก็หันไปมองโทรศัพท์เก่าที่ใช้มาหลายปีในมือ
ยังใช้ได้อยู่
ช่างมันเถอะ
วันนี้ลองดูอีกที
หมื่นกว่าหยวน
หวังโม่จ้องอยู่สองสามวินาที
ซื้อได้
เลื่อนลงไปอีก
มือถือพับสามทบของหัวเว่ย
ก็ซื้อได้เหมือนกัน
นิ้วของเขาเลื่อนต่อไปเรื่อย ๆ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขากดเข้าไปหน้าเกี่ยวกับรถยนต์อีกแล้ว
เทสลา
เวินเจี้ย
รถเรียงกันไปทีละคัน
เมื่อก่อนเวลาเลือกรถ สิ่งแรกที่เขาทำคือหาจำนวนเงินดาวน์
แล้วคำนวณค่างวด
3 ปีต้องจ่ายเท่าไร
5 ปีต้องจ่ายเท่าไร
คำนวณไปคำนวณมา สุดท้ายก็เลิกดู
วันนี้หวังโม่กดเลือกจ่ายเต็มจำนวนเป็นครั้งแรก
เลือกอุปกรณ์เสริมเรียบร้อย
ราคาปรากฏขึ้น
หลายแสนหยวน
เขากลับจ่ายไหวจริง ๆ
หวังโม่จ้องปุ่ม “ส่งคำสั่งซื้อ” อยู่นาน
จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาด้านบนของหน้าจอ
กลุ่มคนขับรถของบริษัท
เหล่าจ้าว:
“เหล่าหวัง เมื่อวานบอกว่าเจ้าของห้องเช่าทวงเงินไม่ใช่เหรอ? หาเงินครบหรือยัง?”
ด้านล่างมีคนส่งอีโมจิตอบกลับมาหลายตัวแล้ว
หวังโม่มองกลุ่มแชต
แล้วมองรถบนหน้าจอ
นิ้วชะงักค้าง
เมื่อวานยังกลุ้มเรื่องค่าเช่าสองพันกว่าหยวนอยู่เลย
อีกสองวันขับรถใหม่ราคาหลายแสนไปทำงานอย่างนั้นเหรอ?
หวังโม่ออกจากหน้ารถยนต์
แล้วกลับไปที่ร้านค้าในมือถือ
คราวนี้เขาไม่ได้ออกจากแอป
โทรศัพท์เครื่องที่เล็งไว้นานแล้ว
สี
ความจุ
ส่งคำสั่งซื้อ
ชำระเงิน
【ชำระเงินสำเร็จ】
หวังโม่มองคำสี่คำนั้น
ของที่เคยอยากได้มาตั้งครึ่งปีแต่ไม่กล้าซื้อ
สุดท้ายก็ซื้อไปแบบนี้เอง
ไม่ต้องผ่อน
ไม่ต้องคำนวณว่าเดือนนี้จะเหลือเงินใช้เท่าไร
ไม่ต้องเข้าออกหน้าชำระเงินสามรอบ
เขาก้มมองโทรศัพท์เก่าที่ใช้มาหลายปีในมือ
“ที่แท้ก็รู้สึกแบบนี้นี่เอง”
พูดจบ เขาก็อดยิ้มไม่ได้
แต่รถ…
ก็ยังไม่ได้ซื้อ
ไม่ใช่เพราะเงินไม่พอ
หวังโม่มองหน้าจอโทรศัพท์
ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ปิดมันลง
วีแชตสว่างขึ้น
ซูเชี่ยน
“พรุ่งนี้เช้า 7 โมง มารับฉันข้างล่าง”
ผ่านไป 2 วินาที ก็มีข้อความมาอีกข้อความ
“ลูกค้าจะถึงบริษัท 9 โมง”
หวังโม่ตอบว่า:
“ได้”
แล้วก็จบ
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ข้อความเรื่องงานของพวกเขาส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้
เธอบอกกี่โมง
เขาก็ไปถึงตอนนั้น
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอน 6 โมง 40 นาที
หวังโม่จอดรถไว้ใต้ตึกบ้านซูเชี่ยน
ตำแหน่งเดิม
รถคันเดิม
เงินห้าแสนกว่าหยวนที่จู่ ๆ ก็เพิ่มเข้ามาในบัญชีเมื่อคืน ดูราวกับไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
เหลืออีก 3 นาทีก็จะ 7 โมง
ประตูทางเข้าตึกเปิดออก
ซูเชี่ยนเดินออกมา
เธอสวมสูทผู้หญิงสีดำ
ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีอ่อน
รองเท้าส้นสูง
มือซ้ายถือกระเป๋า มือขวาหนีบเอกสารปึกหนึ่ง
ปลายผมยังชื้นอยู่เล็กน้อย
หวังโม่ลงจากรถแล้วเปิดประตูหลังให้
“คุณซู”
ซูเชี่ยนนั่งเข้าไป
เข็มขัดนิรภัยดัง “คลิก” เมื่อคาดเข้าที่
เธอวางเอกสารลงบนตัก
“ลูกค้าจะถึงตอน 9 โมง”
“อืม”
“วันนี้ทางออกใต้คงรถติดอีกแล้ว”
หวังโม่สตาร์ตรถ
“ติดแล้วครับ ไปทางยกระดับกัน”
“ได้”
ซูเชี่ยนก้มหน้าเปิดดูเอกสาร
ไม่ได้ถามอะไรอีก
รถขับออกจากหมู่บ้านจัดสรร
หวังโม่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง
เด็กสาวเมื่อ 18 ปีก่อนที่หอบถุงเอกสารใสแจ๋ว วิ่งตามประวัติย่อที่ปลิวว่อนทั่วถนน ตอนนี้มองไม่เห็นเค้าคนนั้นอีกแล้วแม้แต่น้อย
อายุ 42 ปี
รองประธานกลุ่มบริษัท
คนในบริษัทหลายคนพอเห็นเธอ ก็จะลดเสียงพูดลงโดยไม่รู้ตัว
จู่ ๆ ซูเชี่ยนก็เงยหน้าขึ้น
“มองอะไร?”
หวังโม่ละสายตากลับมา
“ข้างหน้ามีรถครับ”
ซูเชี่ยนไม่สนใจเขา
ก้มหน้าดูเอกสารต่อ
เมื่อขึ้นทางยกระดับ
การจราจรก็ดีขึ้นไม่น้อย
ซูเชี่ยนวางเอกสารไว้ข้างตัวแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เลื่อนดูอยู่หลาย分钟
จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นว่า
“ซาโตชิ นากาโมโตะกลับมาแล้ว”
หวังโม่มองถนนข้างหน้า
“ใครนะ?”
ซูเชี่ยนเงยหน้าขึ้น
“ซาโตชิ นากาโมโตะ คนที่เกี่ยวกับบิตคอยน์น่ะ”
“อ๋อ”
“เคยได้ยิน”
ซูเชี่ยนเลื่อนดูข่าวต่อ
“บัญชีของเขาเคลื่อนไหวเมื่อคืน”
หวังโม่ไม่ได้พูดอะไร
“18 ปี”
“บิตคอยน์หนึ่งล้านเหรียญ ไม่เคยขยับแม้แต่เหรียญเดียว”
“เมื่อวานเพิ่งโอนเป็นครั้งแรก”
หวังโม่ถามว่า:
“โอนไปเท่าไร?”
ซูเชี่ยนเหลือบมองเขา
“1 เหรียญ”
หวังโม่พยักหน้า
“ก็ไม่น้อยนะ”
ซูเชี่ยนหัวเราะ
“ตอนนี้ข้างนอกเถียงกันจนแทบแตกแล้ว”
“บางคนบอกว่าเขาเตรียมกลับมาอีกครั้ง”
“บางคนบอกว่าเป็นการหยั่งเชิงตลาด”
“ยังมีคนวิเคราะห์ว่า บิตคอยน์เหรียญนี้ต้องเป็นสัญญาณบางอย่าง”
หวังโม่พลอยหัวเราะไปด้วย
“โอนแค่เหรียญเดียว ยังวิเคราะห์กันได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ถึงได้แปลกไง”
ซูเชี่ยนวางโทรศัพท์ลง
“มีตั้งหนึ่งล้านเหรียญ แต่ขยับแค่เหรียญเดียว”
“คิดว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่?”
ข้างหน้าสัญญาณไฟแดง
หวังโม่ค่อย ๆ เหยียบเบรก
“อาจจะขาดเงินมั้งครับ”
เบาะหลังเงียบไป 2 วินาที
ซูเชี่ยนเงยหน้าขึ้น
“คนที่มีบิตคอยน์หนึ่งล้านเหรียญจะขาดเงินเหรอ?”
หวังโม่มองไฟแดง
“ความคิดของคนรวย ใครจะไปรู้ล่ะครับ”
ซูเชี่ยนจ้องเขาผ่านกระจกมองหลังอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็ยิ้ม
“คำอธิบายของคุณนี่ไม่เหมือนใครดีนะ”
หวังโม่ก็ยิ้ม
“เดาสุ่มน่ะครับ”
ไฟเขียวสว่างขึ้น
รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้า
ซูเชี่ยนดูข่าวต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า:
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่คุณเดาถูกจริง ๆ”
“อะไรครับ?”
“บิตคอยน์เหรียญนั้นเข้าแพลตฟอร์มซื้อขายทีหลัง”
มือที่จับพวงมาลัยของหวังโม่ชะงักไปครึ่งจังหวะ
ซูเชี่ยนไม่ทันสังเกต
“เพราะงั้นตอนนี้มีคนบอกว่า เขาอาจจะขาดเงินจริง ๆ”
หวังโม่กลั้นไม่ไหว
หัวเราะออกมา
ซูเชี่ยนเหลือบตาขึ้น
“หัวเราะอะไร?”
“ไม่มีอะไรครับ”
“แค่รู้สึกว่าตลกดี”
จะไม่ตลกได้ยังไง
ตอนที่เขาขายเหรียญนั้นเมื่อคืน ในหัวไม่ได้คิดเรื่องกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งอะไรเลย
ไม่ใช่การหยั่งเชิงตลาดเหมือนกัน
ยิ่งไม่ใช่สัญญาณลึกลับอะไรทั้งนั้น
เขาแค่อยากจ่ายค่าเช่า
คนทั้งกลุ่มวิเคราะห์กันอยู่ทั้งคืน
สุดท้ายกลับมีคนเดาถูกเข้าจริง ๆ
……
ก่อน 8 โมงเล็กน้อย
รถจอดอยู่หน้าตึกสำนักงานของกลุ่มบริษัท
ซูเชี่ยนเก็บโทรศัพท์แล้วจัดเอกสารบนตักให้เรียบร้อย
“ตอนบ่ายน่าจะเลิกช้า”
หวังโม่พยักหน้า
“คุณยุ่งก็ทำงานไปครับ รอข่าวจากคุณ”
ซูเชี่ยนเปิดประตู
เท้าข้างหนึ่งแตะพื้นไปแล้ว
จู่ ๆ เธอก็หยุด
เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอล้วงบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้ววางไว้บนที่วางแขนตรงกลางตามสบาย
“เอาบัตรซื้อของใบนี้ไปใช้สิ”
หวังโม่เหลือบมอง
“คุณซู…”
ซูเชี่ยนลงจากรถไปแล้ว
“พรุ่งนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว”
ประตูรถปิดลง
เธอเดินจากไป
หวังโม่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ
มองบัตรบนที่วางแขนอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วยื่นมือไปหยิบขึ้นมา
สอดใส่กระเป๋าสตางค์
ไม่ได้มองมันอีก
ด้านนอกรถ
หัวหน้าแผนกสองคนที่รออยู่หน้าทางเข้ารีบเดินไปหาซูเชี่ยน
เธอเดินไปพลางเปิดเอกสารในมือดูไปพลาง
ไม่นานทั้งกลุ่มก็เข้าไปในอาคารสำนักงาน
หวังโม่เตรียมสตาร์ตรถ
แต่โทรศัพท์กลับมีข่าวเด้งขึ้นมา
【เปิดเผยเส้นทางของบิตคอยน์เหรียญแรกที่ซาโตชิ นากาโมโตะโอนออก】
มือของหวังโม่ชะงัก
เขากดเข้าไปดู
ทุกขั้นตอนของบิตคอยน์เหรียญนั้นเมื่อคืน ถูกคนทำเป็นแผนภาพแล้ว
บัญชีผู้ก่อตั้ง
ที่อยู่ใหม่แห่งหนึ่ง
แพลตฟอร์มซื้อขาย
ข้อความในส่วนแสดงความคิดเห็นทยอยเด้งขึ้นมาไม่หยุด
“ขายไปจริงเหรอ?”
“ซาโตชิ นากาโมโตะขาดเงินแล้วเหรอ?”
“แพลตฟอร์มซื้อขายต้องรู้แน่ว่าเป็นใครใช่ไหม?”
“ถ้าเป็นบัญชีที่ยืนยันตัวตน ก็หาเจ้าตัวเจอไม่ใช่เหรอ?”
“ผ่านมาตั้ง 18 ปีแล้ว คราวนี้จะขุดตัวจริงออกมาได้จริง ๆ หรือเปล่า?”
“เป็นไปได้ไหมว่าคนโอนบิตคอยน์คือซาโตชิ นากาโมโตะ แต่คนขายเป็นคนอื่น?”
“ซาโตชิ นากาโมโตะโอนบิตคอยน์ให้คนอื่น 1 เหรียญ แล้วคนนั้นเอาไปแลกเป็นเงินสด?”
รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังมีอยู่บนใบหน้าหวังโม่เมื่อครู่ ค่อย ๆ เลือนหายไป
เขาก้มหน้า
แล้วขยายแผนภาพเส้นทางเงินให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย
……
แทบจะในเวลาเดียวกัน
ณ สำนักงานของบริษัทวิเคราะห์ธุรกรรมบนเครือข่ายแห่งหนึ่ง
บนหน้าจอมีเส้นทางเงินแบบเดียวกัน
ด้านซ้ายสุด
บัญชีผู้ก่อตั้งของซาโตชิ นากาโมโตะ
บิตคอยน์ 1 เหรียญถูกโอนออกจากบัญชี
ไล่ไปตามที่อยู่ต่าง ๆ ทางด้านขวา
สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่แพลตฟอร์มซื้อขายแห่งหนึ่ง
นักวิเคราะห์คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์
มีคนถามจากด้านหลังว่า:
“หาเจ้าตัวเจอไหม?”
นักวิเคราะห์ส่ายหน้า
“บนเครือข่ายมีแค่ที่อยู่”
“ไม่มีชื่อ”
คนด้านหลังขมวดคิ้ว
“งั้นที่ตรวจมาก็เสียเปล่าสิ?”
นักวิเคราะห์ไม่ได้พูดอะไร
สายตาหยุดอยู่ที่เครื่องหมายของแพลตฟอร์มซื้อขายตรงขวาสุด
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เขายกมือขึ้น
กดลงไปทีหนึ่ง
“บนเครือข่ายไม่มี”
“แต่…”
“แพลตฟอร์มซื้อขายมี”