【เวลาที่เหลือ: 08 ชั่วโมง 27 นาที 16 วินาที】
อีเมลถูกส่งออกไปแล้ว
หวังโม่จ้องหน้าจออยู่หลายวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป
ไม่สิ
มีเอกสารปกขาวแล้ว
กติกาก็กำหนดแล้ว
แล้วบิตคอยน์ล่ะ?
เขาเปิดบัญชีที่เพิ่งสร้างขึ้น
ว่างเปล่า
ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งล้านเหรียญเลย
ตอนนี้บนโลกนี้ยังไม่มีบิตคอยน์แม้แต่เหรียญเดียว
หวังโม่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สบถออกมาคำหนึ่ง
“พ่อคนนี้ง่วนอยู่ทั้งคืน สุดท้ายคงได้แค่เขียนเรียงความสินะ?”
ตัวเลขในสายตายังคงลดลงเรื่อย ๆ
【08 ชั่วโมง 26 นาที 43 วินาที】
ไม่มีเวลาแล้ว
หวังโม่นั่งตัวตรง
เอกสารปกขาวแค่บอกคนอื่นว่าบิตคอยน์ควรมีหน้าตาแบบไหน
ถ้าอยากให้ตัวเองในอีก 18 ปีข้างหน้าครอบครองหนึ่งล้านเหรียญจริง ๆ ก่อนจากไปเขาต้องทำให้ทุกอย่างเริ่มทำงานได้จริง
เมาส์เริ่มขยับอีกครั้ง
……
ตลอดหลายชั่วโมงถัดมา หวังแทบไม่ได้ลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นเลย
บุหรี่หมดมวนก็ต่อมวน
น้ำแร่หมดก็รองน้ำประปาดื่ม
เสียงพัดลมคอมพิวเตอร์จากที่ตอนแรกหึ่ง ๆ ผ่านไปสักพักฟังดูราวกับมันใกล้จะไหม้เต็มที
ทดลองรันครั้งแรก
ล้มเหลว
หวังโม่จ้องข้อความแจ้งข้อผิดพลาดที่เต็มหน้าจออยู่นาน
ลบ
แก้
เริ่มใหม่
ครั้งที่สอง
โปรแกรมทำงานไปได้ครึ่งทางก็หยุดอีก
หวังโม่ขยี้ผม
“ให้ตายสิ”
ทำต่อ
เขาไม่ใช่โปรแกรมเมอร์
หลายเรื่องเขารู้แค่คร่าว ๆ ด้วยซ้ำ
แต่เขาเคยเห็นคำตอบในอีก 18 ปีข้างหน้า
สำหรับคนอื่น ตอนนี้มันเป็นแค่กระดาษเปล่า
อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าภาพสุดท้ายควรออกมาเป็นแบบไหน
ขาดอะไรก็ไปค้น
ตรงไหนไปต่อไม่ได้ก็เปลี่ยนทาง
ไม่ต้องคิดค้นอะไรขึ้นมาใหม่
แค่เอาสิ่งต่าง ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ในยุคนี้มาประกอบเข้าด้วยกันทีละชิ้น
【เวลาที่เหลือ: 06 ชั่วโมง 41 นาที 08 วินาที】
ทดลองรันครั้งที่สาม
คอมพิวเตอร์เงียบไปสองสามวินาที
ในที่สุดก็มีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงด้านล่างของหน้าจอ
【เริ่มเครือข่ายทดสอบสำเร็จ】
หวังโม่ไม่ขยับ
ถัดมา
ข้อความบรรทัดที่สองปรากฏขึ้น
【สร้างบล็อกกำเนิดหมายเลขศูนย์สำเร็จ】
ในห้องเงียบลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงพัดลม
หวังโม่ค่อย ๆ ปล่อยเมาส์
สำเร็จแล้ว
เขาคลิกเปิดบัญชีผู้ก่อตั้ง
หน้าเว็บรีเฟรช
ตัวเลขหนึ่งปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ
【ส่วนแบ่งผู้ก่อตั้ง: บิตคอยน์ 1,000,000 เหรียญ】
หวังโม่จ้องเลขศูนย์เรียงยาว
ตอนนี้พวกมันยังไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว
ถึงจะเดินไปแจกคนบนถนน คนอื่นก็อาจไม่เอาด้วยซ้ำ
แต่ในอีก 18 ปีข้างหน้า……
หวังโม่ไม่ได้คำนวณต่อ
เขาคลิกเปิดการตั้งค่าขั้นสุดท้าย
【ต้องการล็อกส่วนแบ่งผู้ก่อตั้งไว้ 18 ปีหรือไม่?】
【เมื่อยืนยันแล้ว จะขาย โอนออก หรือปลดล็อกก่อนกำหนดไม่ได้ตลอดช่วงเวลาที่ล็อกไว้】
ยืนยัน
ยกเลิก
มือของหวังโม่ชะงักไปเล็กน้อย
ตอนนี้เขาเหลือเงินติดตัวเท่าไหร่กัน?
ไม่ถึง 1,000 ด้วยซ้ำ
ส่วนเงินในบัญชีธนาคารของเขาในอีก 18 ปีข้างหน้า ก็มีแค่ 327.46 หยวน
ถ้าเปลี่ยนจาก 18 ปีเป็น 10 ปี
5 ปี
หรือแม้แต่ 1 ปี
เขาก็จะได้เงินก้อนนี้มาเร็วกว่านี้
หวังโม่มองอยู่หลายวินาที
แล้วกดปุ่มยืนยัน
【ล็อกสำเร็จ】
【ปีที่ปลดล็อก: 2026】
หวังโม่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“หนึ่งล้านเหรียญ”
“18 ปี”
“รอฉันนะ”
……
การทดสอบสำเร็จเป็นเพียงก้าวแรก
หวังโม่ลบเครือข่ายทดสอบทิ้งทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
บล็อกกำเนิดของจริงจะเกิดขึ้นวันนี้ไม่ได้
เขาจำวันนั้นได้
3 มกราคม 2009
ปัญหาจริง ๆ จึงตามมา
อีกสองเดือน เขาก็ไม่ได้อยู่ในปี 2008 แล้ว
หวังโม่วัย 20 ปีก็จำเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ได้ด้วย
แล้วใครจะเป็นคนเริ่มระบบ?
หวังโม่จ้องคอมพิวเตอร์ จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“ฉันไปก็จริง”
“แต่คอมพิวเตอร์ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”
เขาเปิดหน้าเว็บ
ค้นหาศูนย์คอมพิวเตอร์ที่รับฝากดูแลเครื่องเป็นระยะยาว
แพ็กเกจที่ถูกที่สุด
เซิร์ฟเวอร์
บริการรับฝากเครื่อง
ค่าใช้จ่ายตลอดทั้งปี
ตอนจ่ายเงิน หวังโม่มองเงินในบัตรทยอยถูกหักออกไปทีละรายการ
สุดท้ายเหลือเพียง:
186.70 หยวน
หวังโม่มองยอดเงินคงเหลือแล้วหัวเราะ
ย้อนเวลากลับมาทั้งที
ยังไม่ทันได้รวย
กลับทำให้ตัวเองตอนอายุ 20 แทบไม่มีเงินกินข้าวเสียแล้ว
แต่ก็คุ้ม
เขาค่อย ๆ ติดตั้งโปรแกรมฉบับใช้งานจริงลงไป
วันที่เริ่มทำงาน:
3 มกราคม 2009
เมื่อถึงวันนั้น โปรแกรมจะเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ
สร้างบล็อกกำเนิด
นำส่วนแบ่งผู้ก่อตั้งหนึ่งล้านเหรียญเข้าไปเก็บในบัญชีที่ล็อกไว้
ตลอด 18 ปี ห้ามแตะต้องแม้แต่เหรียญเดียว
ส่วนอีก 20 ล้านเหรียญที่เหลือจะถูกส่งมอบให้โลกใบนี้ตามกติกาที่เขาเขียนไว้แล้ว
ต่อจากนั้นจะมีคนเข้าร่วมกี่คน
จะมีคนเชื่อกี่คน
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นอีก
เรื่องพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่หวังโม่ในวันนี้ควบคุมได้แล้ว
เขาตรวจสอบทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้าย
แล้วกดบันทึก
【ตั้งค่าภารกิจเสร็จสิ้น】
【วันที่เริ่มทำงาน: 3 มกราคม 2009】
หวังโม่มองข้อความบรรทัดนั้น
แล้วปล่อยเมาส์
จากนี้ไป
ถึงเขาจะหายตัวไปในอีกหนึ่งนาที
ประวัติศาสตร์ก็ยังคงเดินหน้าต่อไป
……
【เวลาที่เหลือ: 01 ชั่วโมง 12 นาที 37 วินาที】
ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หวังโม่กลับไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ
ตรวจอีกครั้งดีไหม?
ตรวจไปสามรอบแล้ว
ส่งเอกสารปกขาวไปแล้ว
เซิร์ฟเวอร์ทำงานปกติ
วันที่ก็ถูกต้อง
หนึ่งล้านเหรียญ
18 ปี
รวมถึงวิธีสร้างกุญแจที่มีเพียงตัวเขาในปี 2026 เท่านั้นที่รู้
วันเกิด
327.46
ป้ายทะเบียนรถที่เขาใช้มาสิบปี ต่อให้หลับตาก็ยังจำได้ไม่ผิด
หวังโม่สร้างมันขึ้นมาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย
เหมือนกับครั้งก่อนทุกประการ
จากนั้นก็ลบทิ้ง
ไม่เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์
ไม่เขียนลงกระดาษ
และไม่จำเป็นต้องใช้อะไรช่วยเก็บรักษามันไว้ 18 ปี
อีก 18 ปีข้างหน้า
ตัวเขาเองก็คือกุญแจ
【เวลาที่เหลือ: 00 ชั่วโมง 46 นาที 21 วินาที】
หวังโม่เหลือบมองก้นบุหรี่เต็มโต๊ะ แล้วจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน
24 ชั่วโมง
เขาแทบใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในห้องนี้
อีกสี่สิบกว่านาที เขาก็จะกลับไปปี 2026
หวังโม่หยิบโทรศัพท์โนเกียแล้วลงไปข้างล่าง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปไหน
แค่อยากเดินเล่น
ถนนในปี 2008 เริ่มคึกคักแล้ว
ไอขาวลอยออกมาจากหน้าร้านขายอาหาร
จักรยานปั่นผ่านข้างตัวไป
ตอนรถประจำทางเข้าป้าย คนขับยังตะโกนเร่งผู้โดยสารเสียงดัง
คุณลุงขายหนังสือพิมพ์ข้างทางเรียงหนังสือพิมพ์ของวันนั้นออกมาทีละฉบับ
สิ่งเหล่านี้ห่างไกลจากชีวิตของเขาไปนานแล้วในอีก 18 ปีข้างหน้า
หวังโม่ซื้อน้ำมาหนึ่งขวด
3 หยวน
ตอนจ่ายเงินเขายังชะงักไปนิดหนึ่ง
ไม่มีการสแกนจ่าย
เขาควักธนบัตร 10 หยวนจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้
เจ้าของร้านทอนเงินมา 7 หยวน
หวังโม่กำเงินทอนสองสามใบไว้ในมือ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขำขึ้นมา
ในคอมพิวเตอร์ เขาเพิ่งทิ้งบิตคอยน์หนึ่งล้านเหรียญไว้ให้ตัวเองในอีก 18 ปีข้างหน้า
แต่ตอนนี้แค่ซื้อน้ำหนึ่งขวด ยังต้องรอเงินทอน 7 หยวน
จู่ ๆ ลมก็พัดแรงขึ้น
ข้างป้ายรถประจำทางด้านหน้า ซองเอกสารใสที่เด็กสาวคนหนึ่งกอดไว้ถูกลมพัดเปิด
กระดาษหลายแผ่นปลิวออกมาทันที
“อ๊ะ!”
เด็กสาวรีบวิ่งไล่ตาม
กระดาษแผ่นหนึ่งไถลมาตามพื้น ก่อนหยุดลงตรงเท้าหวังโม่พอดี
หวังโม่เหยียบมันไว้
แล้วก้มลงเก็บขึ้นมา
ตอนแรกเขาก็แค่ช่วยตามน้ำ
แต่ทันทีที่สายตาตกลงบนประวัติส่วนตัว ร่างทั้งร่างของเขาก็นิ่งค้างไป
รูปถ่าย
ชื่อ
ซูเชี่ยน
หวังโม่เงยหน้าขึ้น
เด็กสาวเก็บกระดาษอีกหลายแผ่นเสร็จแล้ว กำลังวิ่งเหยาะ ๆ มาทางนี้
อายุ 24 ปี
ผมของเธอยุ่งเล็กน้อยเพราะแรงลม
สวมเสื้อคลุมสีอ่อนธรรมดา ๆ ตัวหนึ่ง
ในอ้อมแขนกอดซองเอกสารใสราคาถูกใบนั้นไว้
เธอวิ่งมาอย่างรีบร้อน ปลายจมูกแดงระเรื่อ
เธอหยุดตรงหน้าหวังโม่
“ขอบคุณค่ะ”
หวังโม่ไม่พูดอะไร
เขาก้มมองประวัติส่วนตัวในมืออีกครั้ง
ซูเชี่ยน
เธอจริง ๆ
ในอีก 18 ปีข้างหน้า
รองประธานกลุ่มบริษัท
ในห้องประชุม แค่เธอไม่พูด คนข้างล่างก็ไม่มีใครกล้าเปิดปากมั่วซั่ว
เดินทางไปทำงาน งานเลี้ยง ประชุม สนามบิน
หวังโม่ขับรถให้เธอเต็ม ๆ สิบปี
เขาเคยเห็นเธอโกรธ
เคยเห็นเธอเมา
เคยเห็นเธอนั่งหลับตาอยู่เบาะหลัง ตลอดทางไม่พูดสักคำ
แต่เขาไม่เคยเห็นซูเชี่ยนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้มาก่อน
ยังอ่อนต่อโลก
ธรรมดา
เมื่อครู่ยังลนลานเพราะประวัติส่วนตัวปลิวหายไปไม่กี่แผ่น
ซูเชี่ยนเห็นเขาจ้องประวัติส่วนตัวของเธออยู่ตลอด จึงยื่นมือออกมา
“เอ่อ…”
หวังโม่ได้สติแล้วยื่นประวัติส่วนตัวคืนให้
ซูเชี่ยนปัดฝุ่นบนนั้น แล้วยิ้มเยาะตัวเองนิด ๆ
“วันนี้ก็ซวยพอแล้ว ประวัติส่วนตัวยังจะแกล้งฉันอีก”
พอได้ยินประโยคนี้
หวังโม่ก็นิ่งไป
เขานึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
……
เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
ช่วงเวลาเลิกงาน
รถติดหนักมาก
ซูเชี่ยนนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่าง
ไม่รู้คุยกันเรื่องอะไร ถึงได้พูดถึงช่วงเพิ่งเรียนจบของเธอขึ้นมา
เธอเล่าว่า:
“ตอนเพิ่งเรียนจบ ฉันลำบากมากเลย”
หวังโม่ขับรถอยู่
“คุณเนี่ยนะ?”
“อืม”
“ผมนึกว่าคุณจะไต่ขึ้นมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่เรียนจบเสียอีก”
ซูเชี่ยนหัวเราะ
“ฝันไปเถอะ”
“ตอนนั้นฉันหางานอยู่บ้านเกิด โดนปฏิเสธติด ๆ กันหลายครั้ง”
“มีครั้งหนึ่งออกจากสัมภาษณ์มา ลมแรงมาก ประวัติส่วนตัวปลิวกระจายเต็มพื้น”
ตอนนั้นหวังโม่ยังหัวเราะอยู่เลย
“ซวยจริง”
“ใช่ไหมล่ะ”
ซูเชี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่าง
“หลังจากนั้นก็ได้เจอคนแปลก ๆ คนหนึ่ง”
“เขาพูดว่าอะไร?”
“เขาบอกว่าด้วยวุฒิการศึกษาอย่างฉัน ถ้าอยู่หางานธุรการในที่แบบนั้นก็น่าเสียดาย ให้ฉันออกไปลองดูข้างนอก”
รถคันหน้าขยับไปข้างหน้าเล็กน้อย
หวังโม่ขับตามไป
“แล้วไงต่อ?”
“แล้วเขาก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่าซูโจวดีมาก”
“คุณก็เลยไปเหรอ?”
“ไปสิ”
ซูเชี่ยนยิ้มนิด ๆ
“หลังจากนั้นก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย”
ตอนนั้นหวังโม่ยังแซวเธอด้วย
“คนนั้นเป็นผู้มีพระคุณของคุณเลยนะ”
“ก็คงใช่”
“เขาชื่ออะไร?”
ซูเชี่ยนส่ายหน้า
“ไม่รู้สิ”
“หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีกเลย”
ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว
รถเคลื่อนต่อไปข้างหน้า
หวังโม่ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
……
ลมพัดมาจากหัวถนน
หวังโม่หันกลับมามองซูเชี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เธอยังยืนอยู่ตรงนั้น
อายุ 24 ปี
กอดประวัติส่วนตัวเป็นปึกไว้
จู่ ๆ หวังโม่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน
ในอีก 18 ปีข้างหน้า
เธอนั่งอยู่เบาะหลังรถของเขา เล่าเรื่องที่เคยเจอคนแปลกหน้าตอนยังสาวให้เขาฟัง
เมื่อ 18 ปีก่อน
เขายืนอยู่ตรงนี้แล้วเพิ่งค้นพบว่า
คนในเรื่องนั้น……
ที่แท้ก็คือตัวเขาเอง
ซูเชี่ยนเห็นเขาใจลอย
“เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร”
หวังโม่เหลือบมองประวัติส่วนตัวในมือเธอ
“กำลังหางานอยู่เหรอ?”
“อืม”
“เป็นไงบ้าง?”
ซูเชี่ยนยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง
“เมื่อกี้คุณก็ได้ยินหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หวังโม่ยิ้ม
“ก็จริง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“วุฒิการศึกษาคุณดีมากนะ”
“ถ้าอยู่ที่นี่แล้วหางานแบบนี้ทำ ก็น่าเสียดายอยู่”
ซูเชี่ยนมองเขา
“แล้วจะให้ไปที่ไหน?”
เดิมทีหวังโม่อยากพูดอะไรหลายอย่าง
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก สุดท้ายกลับเหลือแค่ประโยคเดียว
“ออกไปลองดูสิ”
“เซี่ยงไฮ้ ซูโจว หางโจว โอกาสมีมากกว่าที่นี่แน่นอน”
ซูเชี่ยนก้มมองประวัติส่วนตัวในมือ
“ซูโจวเหรอ?”
หวังโม่มองเธอ
ผู้หญิงคนนั้นในอีก 18 ปีข้างหน้าราวกับกลับมานั่งอยู่ในกระจกมองหลังของเขาชั่วขณะ
เขายิ้มนิดหนึ่ง
“อืม”
“ฉันว่าซูโจวก็ดีนะ”
ซูเชี่ยนไม่พูดอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้า
“ฉันจะลองคิดดู”
“ขอบคุณนะ”
หวังโม่ส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร”
รถประจำทางเข้าป้าย
ซูเชี่ยนกอดประวัติส่วนตัวขึ้นรถไป
ประตูรถปิดลง
เธอหาที่นั่งริมหน้าต่าง
จนรถประจำทางค่อย ๆ เคลื่อนออกไป เธอก็ไม่ได้หันกลับมามองหวังโม่อีก
หวังโม่ยืนอยู่กับที่
ตัวเลขในสายตากลายเป็น:
【00 ชั่วโมง 18 นาที 42 วินาที】
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงประโยคที่เธอพูดในอีก 18 ปีข้างหน้า
“น่าเสียดายที่หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย”
หวังโม่ยิ้ม
แน่นอนว่าไม่มีทางได้เจอกัน
เพราะชายหนุ่มวัย 20 คนนั้นมีตัวตนอยู่ที่นี่เพียง 24 ชั่วโมงเท่านั้น
……
【00 ชั่วโมง 03 นาที 11 วินาที】
หวังโม่กลับมาที่ห้องเช่า
คอมพิวเตอร์ยังเปิดอยู่
เขานั่งลง
ไม่ได้แตะเมาส์อีก
เพียงมองข้อความบรรทัดนั้นเป็นครั้งสุดท้าย
【วันที่เริ่มทำงาน: 3 มกราคม 2009】
ถัดลงมา
【ส่วนแบ่งผู้ก่อตั้ง: บิตคอยน์ 1,000,000 เหรียญ】
【ปีที่ปลดล็อก: 2026】
สาม
สอง
หนึ่ง
ภาพตรงหน้ามืดสนิท
……
หวังโม่ลืมตาขึ้นพรวด
ห้องเช่า
เพดานสีเหลืองเก่า
โทรศัพท์ยังวางอยู่ข้างเตียง
บุหรี่ในที่เขี่ยยังดับไม่สนิทด้วยซ้ำ
เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที
ปี 2026
กลับมาแล้ว
บนหน้าจอยังเป็นข้อความวีแชตเดิม
เจ้าของห้อง:
“จะโอนค่าเช่าเมื่อไหร่?”
ยอดเงินในบัญชีธนาคาร:
327.46 หยวน
หวังโม่จ้องอยู่สองวินาที
แล้วหันไปพุ่งตัวหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์
เปิดเครื่อง
ค้นหา
บิตคอยน์
มีอยู่จริง
ซาโตชิ นากาโมโตะ
มีอยู่จริง
31 ตุลาคม 2008
เผยแพร่เอกสารปกขาวของบิตคอยน์
3 มกราคม 2009
บล็อกกำเนิดถือกำเนิดขึ้น
ทุกอย่างตรงกันหมด
มือของหวังโม่ค่อย ๆ ช้าลง
เดิมทีเขาคิดมาตลอดว่า
ที่ตัวเองย้อนกลับไปปี 2008 ก็เพื่อแย่งตำแหน่งของซาโตชิ นากาโมโตะมา
แต่ดูเหมือนว่า
บนโลกนี้ไม่เคยมีใครอีกคนที่ถูกเขาแย่งตำแหน่งไปเลย
ซาโตชิ นากาโมโตะที่คนทั้งโลกตามหามาตลอด 18 ปี
ก็คือตัวเขาเอง
หวังโม่ไม่ได้อ่านต่อ
เขาเปิดบัญชีผู้ก่อตั้ง
กรอกที่อยู่
หน้าเว็บกำลังโหลด
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ยอดเงินก็ปรากฏขึ้น
บิตคอยน์ 1,000,000 เหรียญ
ด้านล่างยังมีข้อความอีกบรรทัด
【ระยะเวลาล็อก 18 ปีสิ้นสุดแล้ว】
หวังโม่ไม่ขยับ
รีเฟรช
ยังเหมือนเดิม
รีเฟรชอีกครั้ง
หนึ่งล้านเหรียญ
18 ปี
ไม่หายไปแม้แต่เหรียญเดียว
โทรศัพท์วางอยู่ข้าง ๆ
327.46 หยวน
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์
บิตคอยน์ 1,000,000 เหรียญ
หวังโม่มองสลับไปมาสองรอบ
โทรศัพท์สั่นขึ้นกะทันหัน
เจ้าของห้องคนเดิม
“หวังโม่?”
“วันนี้ตกลงจะโอนค่าเช่ามาได้ไหม?”
หวังโม่มองข้อความนั้น
แล้วเปิดหน้าโอนเงิน
กรอกจำนวน:
1 เหรียญ
บิตคอยน์หนึ่งเหรียญ
มากกว่า 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ
เมื่อวานเขายังกลุ้มเรื่องค่าเช่ามากกว่า 2,000 หยวนอยู่เลย
ตอนนี้แค่ขยับเมาส์นิดเดียว
ปัญหานี้ก็จะหมดไป
หวังโม่จ้องคำว่า “ยืนยันการโอนออก”
จู่ ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา
“จ่ายค่าเช่าก่อนแล้วกัน”
เมาส์เลื่อนลงเบา ๆ
ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา
อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร โปรแกรมเฝ้าตรวจที่เงียบงันมานาน 18 ปีก็สว่างขึ้นด้วยไฟสีแดงฉาน
บัญชีผู้ก่อตั้งของซาโตชิ นากาโมโตะ มีการโอนออกเป็นครั้งแรก
จำนวน: 1 เหรียญ