หวังโม่坐อยู่ในรถ อ่านข่าวชิ้นนั้นวนไปวนมาสองรอบ
บัญชีผู้ก่อตั้งของซาโตชิ นากาโมโตะ
บิตคอยน์หนึ่งเหรียญ
ที่อยู่ใหม่
แพลตฟอร์มซื้อขาย
มีคนทำแผนภาพเส้นทางการเคลื่อนย้ายเงินไว้อย่างชัดเจนแล้ว
ในช่องแสดงความคิดเห็นมีสารพัดความเห็น
“แพลตฟอร์มซื้อขายต้องรู้แน่ว่าเป็นใคร”
“บัญชีที่ยืนยันตัวตนแล้ว ยังจะซ่อนตัวได้อีกเหรอ?”
“คราวนี้อาจขุดคุ้ยจนเจอตัวซาโตชิ นากาโมโตะจริง ๆ ก็ได้”
หวังโม่มองประโยคสุดท้าย คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
เมื่อคืนเขาคิดแค่เรื่องจ่ายค่าเช่าห้อง
ไม่ทันคิดไปไกลถึงขนาดนั้นจริง ๆ
เขาออกจากหน้าข่าวแล้วเริ่มค้นข้อมูล
ค้นอยู่นาน ในที่สุดก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง
ข้อมูลบนบล็อกเชนเปิดเผยต่อสาธารณะจริง
ใคร ๆ ก็ดูได้ว่าโอนออกจากที่อยู่ไหน แล้วไปที่ไหน
แต่บนบล็อกเชนไม่ได้ระบุชื่อคนที่อยู่เบื้องหลังที่อยู่นั้นโดยตรง
แต่ฝั่งแพลตฟอร์มซื้อขายไม่เหมือนกัน
บัญชีของเขาใช้ชื่อจริง
พูดอีกอย่างก็คือ แพลตฟอร์มรู้ว่าบิตคอยน์หนึ่งเหรียญนี้เข้าบัญชีของหวังโม่ในท้ายที่สุด
แต่เรื่องนี้พิสูจน์ได้อย่างมากก็แค่เรื่องเดียว
เหรียญมาอยู่กับเขาแล้ว
แล้วจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเขาคือซาโตชิ นากาโมโตะ?
ซาโตชิ นากาโมโตะอาจขายให้เขาก็ได้
อาจให้คนอื่นขายแทน
หรืออาจแค่โอนให้เขาเท่านั้น
บิตคอยน์หนึ่งเหรียญออกจากบัญชีผู้ก่อตั้ง ไม่ได้แปลว่าทุกคนที่เคยแตะต้องมันหลังจากนั้นคือซาโตชิ นากาโมโตะ
หวังโม่วางโทรศัพท์ลง
“ทำเอาตกใจหมด”
ปากพูดแบบนั้น แต่เขาก็เปิดหน้าบิตคอยน์หนึ่งล้านเหรียญขึ้นมาอีกครั้ง
เหลืออยู่ 999,999 เหรียญ
นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ก่อนหน้านี้ แค่เห็นตัวเลขแบบนี้เขาก็รู้สึกว่าไม่เกี่ยวกับตัวเองแล้ว
แต่วันนี้มันเป็นของเขา
จู่ ๆ หวังโม่ก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง
ตกลงตัวเองมีเงินเท่าไรกันแน่?
เขาเปิดเครื่องคิดเลข
คำนวณตามมูลค่าตลาดวันนี้
บิตคอยน์หนึ่งเหรียญราคา 78,500 ดอลลาร์สหรัฐ
หนึ่งล้านเหรียญ
คูณกัน
ตัวเลขปรากฏขึ้น
หวังโม่มองดูหนึ่งรอบ
แล้วนับเลขศูนย์ข้างหลังอีกรอบ
มากกว่า 70,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินหยวน
เกือบ 500,000 ล้านหยวน
หวังโม่จ้องหน้าจอ
นิ่งไปนาน
500,000 ล้านหยวนมันมากแค่ไหนกัน?
ในหัวเขาไม่มีภาพเลยสักนิด
ห้าล้านหยวนเขายังพอนึกออก
บ้านสักหลัง
รถสักคัน
แล้วก็เงินเก็บอีกหน่อย
ห้าสิบล้านหยวนก็ยังพอจะจินตนาการได้
คฤหาสน์
รถหรู
ชาตินี้ไม่ต้องทำงานอีก
แต่ 500,000 ล้านหยวน…
หวังโม่คิดอยู่นาน
สุดท้ายก็ทำเรื่องเชย ๆ อย่างหนึ่ง
เขาค้นหามูลค่าตลาดของกลุ่มบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่
หน้าเว็บแสดงผลขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
มากกว่า 5,200 ล้านหยวน
หวังโม่ชะงักไป
แล้วเปิดเครื่องคิดเลขขึ้นมาอีกครั้ง
500,000 ล้านหยวน
หารด้วย 5,200 ล้านหยวน
มากกว่า 90 เท่า
เขาคิดว่าตัวเองกดผิด
เลยกดใหม่อีกรอบ
ก็ยังได้เหมือนเดิม
หวังโม่มองตัวเลขนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังฝัน
กลุ่มบริษัทที่เขาทำงานมาสิบปี
พนักงานหลายพันคน
อาคารสำนักงานสูงหลายสิบชั้น
ตลอดทั้งปีมีทั้งประชุม ลูกค้า และผู้บริหาร
ซูเชี่ยนได้เป็นรองประธานบริษัทแล้ว
ส่วนประธานกรรมการ ในสายตาเขาก็เป็นคนที่เมื่อก่อนแค่คิดถึงยังไม่กล้า
แต่ถ้าคำนวณคร่าว ๆ ตามราคาตลาดตอนนี้…
บิตคอยน์หนึ่งล้านเหรียญในมือเขา
มีมูลค่าเท่ากับกลุ่มบริษัทแบบนี้กว่า 90 แห่ง
หวังโม่นั่งถือโทรศัพท์อยู่นาน
ท้ายที่สุดก็หัวเราะออกมาเอง
“ที่แท้มันใหญ่ขนาดนี้นี่เอง”
ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าบริษัทใหญ่มาก
ใหญ่จนคนขับรถอย่างเขาทำได้แค่อยู่ในหน้าที่ของตัวเองอย่างว่าง่าย
ผู้บริหารพูดคำเดียว
เขาก็ตอบว่าได้ครับ
ทีมรถสั่งให้ทำงานล่วงเวลา
เขาก็ตอบว่าได้
มีธุระกะทันหัน
เขาก็แทบไม่เคยปฏิเสธ
ไม่ใช่เพราะนิสัยดีขนาดนั้นจริง ๆ
แต่เพราะเขารู้ว่า
ห้ามตกงาน
เงินเดือนแค่นิดเดียวต่อเดือน สำหรับบางคนอาจไม่สำคัญ
แต่สำหรับเขามันสำคัญมาก
หวังโม่กดปิดหน้าจอโทรศัพท์
ตัวเลข 500,000 ล้านหยวนไม่ได้หายไปไหน
แค่ย้ายที่อยู่
เข้าไปอยู่ในหัวเขาแทน
……
ในห้องพักคนขับยังเป็นหน้าเดิม ๆ ไม่กี่คน
บางคนนั่งไถคลิปสั้น
บางคนดื่มชา
ชายสองคนตรงหน้าต่างกำลังสูบบุหรี่
หวังโม่เข้าไปนั่งที่ประจำ แล้วจุดบุหรี่สูบด้วย
เพิ่งสูบไปสองสามคำ
ประตูก็เปิดออก
เหล่าโจวเดินเข้ามา
คนในทีมรถเรียกเขาว่าหัวหน้าโจว
เขาขับรถให้ประธานกรรมการ
และอยู่ในทีมรถมานานที่สุด
ปกติเวลาพูดอะไร คนอื่นก็ยอมเขาอยู่หลายส่วน
เหล่าโจวกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะไปหยุดที่มือของหวังโม่
“หวังโม่”
“ดับบุหรี่”
หวังโม่เงยหน้าขึ้น
ไม่ได้พูดอะไร
ชายสองคนตรงหน้าต่างยังสูบกันอยู่
บุหรี่ในมือเหล่าเฉินข้าง ๆ ก็เพิ่งจุดติด
หวังโม่มองไปรอบห้อง
“แล้วพวกเขาล่ะ?”
เหล่าโจวขมวดคิ้ว
“ฉันพูดกับนายอยู่นี่”
หวังโม่คีบบุหรี่ไว้ มองเขา
“ผมก็เลยถามไงครับว่าแล้วพวกเขาล่ะ?”
ทั้งห้องเงียบลงทันที
บุหรี่ในมือเหล่าเฉินชะงักไปด้วย
ปกติเจอเรื่องแบบนี้ หวังโม่ไม่เคยเถียงกลับ
โดนว่าไม่กี่คำ
เขาก็ยิ้มให้
ดับบุหรี่
เรื่องก็จบ
เห็นได้ชัดว่าเหล่าโจวไม่คิดว่าวันนี้เขาจะเถียงกลับ
“วันนี้นายหมายความว่ายังไง?”
“ไม่ได้หมายความว่ายังไงครับ”
หวังโม่กดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่
“ถ้าไม่ให้สูบ ก็ห้ามสูบกันทุกคนสิครับ”
“พูดอยู่คนเดียวกับผม มันมีความหมายอะไร?”
ไม่สูบบุหรี่แล้วยังไม่ให้คนอื่นสูบอีก? ถ้าคิดว่าควันบุหรี่มือสองเป็นอันตรายต่อสุขภาพ ก็กลับไปที่ออฟฟิศสิ อย่ามารบกวนพวกเราสูบบุหรี่ในห้องพัก!
สีหน้าเหล่าโจวเคร่งขรึมลง
“ฉันยังคุมแกไม่ได้แล้วหรือไง?”
หวังโม่มองเขา
“ผมไม่ได้บอกว่าคุณคุมผมไม่ได้”
“ผมแค่ถามว่าทำไมพูดกับผมคนเดียว?”
ไม่มีใครข้าง ๆ ส่งเสียง
เหล่าโจวก้าวเข้ามาสองก้าว
“เก่งขึ้นนี่”
หวังโม่ไม่ตอบ
เหล่าโจวจ้องเขาอยู่หลายวินาที
แล้วก็พยักหน้า
“ได้”
“คิดว่าฉันจงใจเล่นงานนายใช่ไหม?”
“งั้นต่อไปก็ไม่ต้องมาห้องพักนี่อีก”
“นายไม่ใช่คนขับรถประจำของคุณซูหรือไง?”
“ก็ไปนั่งรอในรถของนาย”
พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ประตูปิดดังปัง
ทั้งห้องเงียบไปสองวินาที
เหล่าเฉินเป็นคนแรกที่เปิดปาก
“เหล่าหวัง วันนี้นายไปกินดินปืนมาหรือไง?”
คนขับรถอีกคนพูดเสียงเบา
“ไปเถียงกับหัวหน้าโจวทำไม?”
“คำพูดของประธานกรรมการคำเดียว ยังมีน้ำหนักยิ่งกว่าหัวหน้าสำนักงานของเราอีก”
หวังโม่ไม่พูดอะไร
ก้มมองกระติกน้ำเก็บความร้อนบนโต๊ะ
หยิบขึ้นมา
แล้วสอดโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
ก่อนเดินออกไป
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเจอเรื่องแบบนี้ เขาคงเริ่มคิดแล้วว่า
จะโดนหักโบนัสไหม?
จะโดนย้ายตำแหน่งไหม?
คุณซูจะคิดไหมว่าเขาสร้างปัญหาให้เธอ?
บางทีเดินไปถึงประตูแล้ว เขาอาจหันกลับไปพูดดี ๆ กับเหล่าโจวสักสองสามคำด้วยซ้ำ
แต่วันนี้ไม่มี
ออกจากห้องพักแล้ว
หวังโม่เดินไปจนถึงลานจอดรถใต้ดิน
เปิดประตูรถ
เข้าไปนั่ง
เปิดแอร์
เอนเบาะไปข้างหลัง
สบายดี
จู่ ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา
ไม่ให้อยู่ก็ไม่อยู่สิ
แล้วจะทำอะไรได้?
จะไล่เขาออกจริง ๆ หรือไง?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หวังโม่เองก็ชะงักไป
เมื่อก่อนสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือการตกงาน
วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า
เหมือนจะไม่ได้กลัวขนาดนั้นแล้ว
บิตคอยน์ 999,999 เหรียญในโทรศัพท์ไม่ได้พูดอะไร
แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ
……
ช่วงบ่าย
หวังโม่รอซูเชี่ยนตามปกติ
ลูกค้าคุยงานกันยาวจนเกือบหกโมง
ตอนซูเชี่ยนขึ้นรถ ดูเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด
รองเท้าส้นสูงเพิ่งก้าวเข้ามาในรถ เธอก็เอนพิงเบาะหลัง
“กลับกันเถอะ”
“ครับ”
หวังโม่สตาร์ตรถ
รถเพิ่งขับออกจากบริษัทได้ไม่นาน ซูเชี่ยนยังก้มหน้าตอบข้อความอยู่
จู่ ๆ เธอก็ถามขึ้นมา
“วันนี้นายมีเรื่องอะไรกับเหล่าโจว?”
หวังโม่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง
“หัวหน้าสำนักงานบอกคุณแล้วเหรอครับ?”
“อืม”
“ไม่มีอะไรครับ”
“เขาบอกว่าผมสูบบุหรี่”
ซูเชี่ยนเงยหน้าขึ้น
“นายไม่ได้สูบเหรอ?”
“สูบครับ”
“แล้วนายยังไปเถียงเขาอีก?”
หวังโม่ยิ้มเล็กน้อย
“ในห้องมีคนสูบตั้งหลายคน”
“แต่เขาพูดกับผมคนเดียว”
“ผมก็แค่ถามว่าทำไม”
ซูเชี่ยนมองเขาอยู่สองวินาที
ไม่ได้พูดว่าใครถูก
ไม่ได้ถามด้วยว่าเหล่าโจวจงใจเล่นงานเขาหรือเปล่า
แค่ก้มหน้าลง ตอบข้อความในโทรศัพท์ต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง
“ต่อไปสูบให้น้อยลงหน่อย”
หวังโม่ไม่พูด
ซูเชี่ยนเสริมอีกประโยค
“มันไม่ดีต่อสุขภาพ”
หวังโม่มองถนนข้างหน้า
“รู้แล้วครับ”
ในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง
ผ่านไปหลายแยก
ซูเชี่ยนจู่ ๆ ก็เงยตามองกระจกมองหลัง
วันนี้หวังโม่ดูเหมือนจะไม่เหมือนเมื่อก่อนอยู่หน่อย
ตรงไหนที่ไม่เหมือน
เธอนึกไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
โทรศัพท์ดังขึ้น
ซูเชี่ยนก้มหน้ารับสาย
เรื่องนี้ก็ผ่านไปเช่นนั้น
……
หลังสามทุ่ม
หวังโม่กลับถึงห้องเช่า
ถอดรองเท้า
ต้มน้ำ
ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
โทรศัพท์เครื่องใหม่มาส่งแล้ว
กล่องบรรจุภัณฑ์ยังวางอยู่ข้างโต๊ะ
เขาแกะออกมาดูอยู่ครู่หนึ่ง
เปิดเครื่อง
ย้ายข้อมูล
วุ่นอยู่ตั้งนาน
สุดท้ายก็ยังหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่ามาไถข่าว
ชินแล้ว
ข่าวเกี่ยวกับซาโตชิ นากาโมโตะยังคงแพร่กระจายต่อไป
บิตคอยน์หนึ่งเหรียญนั้นถูกคนทั่วโลกหยิบมาวิเคราะห์ซ้ำไปซ้ำมาตลอดทั้งวัน
บางคนวิเคราะห์ราคา
บางคนวิเคราะห์ที่อยู่
ยังมีคนตั้งใจนับด้วยว่าตลอด 18 ปีที่ผ่านมา มีโปรแกรมกี่โปรแกรมที่เฝ้าติดตามบัญชีผู้ก่อตั้งนี้
หวังโม่อ่านอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วกดเข้าไปดูกระเป๋าเงินของตัวเอง
999,999 เหรียญ
เมื่อวานเห็นตัวเลขนี้ เขารู้สึกแค่สะใจ
แต่วันนี้พอมองอีกครั้ง
ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมนัก
แค่หนึ่งเหรียญ
คนยังตามหากันมากขนาดนี้
เหรียญถัดไปคงขยับส่งเดชไม่ได้แล้วจริง ๆ
หวังโม่กำลังจะปิดโทรศัพท์
จู่ ๆ ก็มีสายโทรเข้า
หมายเลขแปลกหน้า
เขามองอยู่สองวินาที
แล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล?”
ปลายสายเป็นผู้หญิง
น้ำเสียงสุภาพมาก
“สวัสดีค่ะ ขอเรียนสายคุณหวังโม่ได้ไหมคะ?”
“ผมเองครับ”
“ที่นี่ธนาคารอุตสาหกรรมและพาณิชย์แห่งประเทศจีนค่ะ”
หวังโม่ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
“มีอะไรครับ?”
อีกฝ่ายหยุดไปครู่หนึ่ง
“คุณหวังคะ วันนี้บัญชีของคุณมีเงินเข้ามา 528,600 กว่าหยวนค่ะ”
หวังโม่ไม่พูด
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา
เสียงในโทรศัพท์พูดต่อ
“เนื่องจากรายการเงินนี้แตกต่างจากประวัติการทำธุรกรรมในบัญชีของคุณค่อนข้างมาก ทางเราจึงต้องขอตรวจสอบกับคุณค่ะ”
หวังโม่เหลือบมองแอปธนาคารในโทรศัพท์
เงิน 520,000 หยวน
บนคอมพิวเตอร์
บิตคอยน์ 999,999 เหรียญ
ปลายสายถามว่า
“คุณหวังคะ”
“สะดวกอธิบายไหมคะว่า…”
“เงินก้อนนี้เป็นรายได้จากอะไรคะ?”
หวังโม่ถือโทรศัพท์ไว้
ไม่ได้ส่งเสียงตอบ