ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มีผมสีทอง นัยน์ตาฟ้า และผิวขาว เย่อู๋ซวงกลับกลายเป็น "ชาวต่างชาติ"
เมื่อมือถือมีสัญญาณ เย่อู๋ซวงก็ส่งข้อความถึงจี้เซินว่าถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
อาจารย์มหาวิทยาลัยของอิซาเบลล่ายืนถือป้ายอยู่ด้านนอก เขาเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า สวมสูทสีเทา
เย่อู๋ซวงเดินเข้าไป ยื่นมือทักทายด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเย่อู๋ซวง มาจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เมืองหลวงแห่งเซี่ยกั๋ว"
"สวัสดีครับ ผมเป็นอาจารย์ของอิซาเบลล่า เรียกผมว่ามิสเตอร์แดเนียลก็ได้" อาจารย์มหาวิทยาลัยวางป้ายลง จับมือเย่อู๋ซวงตอบ
"เหนื่อยจากการเดินทางไหมครับ อยากหาอะไรกินก่อนหรือเปล่า"
"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ ฉันอยากไปตามหาพี่ชายที่แผนกออกแบบแฟชั่น ชื่อเย่เวินลั่ว"
เย่อู๋ซวงมีพี่ชายทั้งหมดห้าคน
พี่ใหญ่เย่เวยโหลว ทำธุรกิจ ปีนี้อายุ 29
พี่รองเย่จวินซิน เป็นทหาร ปีนี้อายุ 27
พี่สามเรียนอยู่ที่รัฐอื่นในประเทศเอ็ม ยังไม่ต้องพูดถึง
พี่สี่เย่เวินลั่ว มีเป้าหมายเป็นนักออกแบบแฟชั่น ปีนี้อายุ 23 กำลังศึกษาอยู่ที่แผนกออกแบบแฟชั่น มหาวิทยาลัยอิซาเบลลา
พี่ห้าเย่สิงเจี่ยน กำลังมีชื่อเสียงในฐานะนักมวย ปีนี้อายุ 21
เย่อู๋ซวงอายุน้อยที่สุด 19 ปี
"ได้ครับ ผมพอจะจำพี่ชายของคุณได้ เขาขยันมาก แล้วก็...ขี้อายนิดหน่อย?" อาจารย์มหาวิทยาลัยอาสาถือกระเป๋าเดินทางของเย่อู๋ซวง ให้เย่อู๋ซวงถือสิบสามน้อยที่เบากว่า