เมื่อชื่อของเย่อู๋ซวงปรากฏในรายชื่อ “นักเรียนแลกเปลี่ยนอิซาเบลลา” ของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ โจวไป๋เยี่ยนที่กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในโฮมสเตย์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาม่ออวี่ที่อยู่ห่างไกลในอีกประเทศหนึ่ง:
“เป้าหมายที่แววตาคล้ายลูซิเฟอร์จะไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยอิซาเบลลา ประเทศ M นายไปไหม”
“ไปสิ ต้องไปอยู่แล้ว ได้ยินนายพูดถึงลูซิเฟอร์ตลอด ให้ฉันเห็นหน่อยสิว่าแววตาที่เหมือนลูซิเฟอร์น่ะเป็นยังไงกันแน่!” น้ำเสียงของม่ออวี่ตื่นเต้นมาก:
“ต้องปลอมตัวไหม”
“ช่างเถอะ จี้เซินระวังตัวมาก นายใช้ตัวตนของม่ออวี่ ส่วนฉันใช้ตัวตนของโจวไป๋เยี่ยนก็พอ” โจวไป๋เยี่ยนเขี่ยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยอย่างรังเกียจ แล้วพูดอย่างอ่อนแรง:
“ฉันหลบการตามล่าของลูกน้องจี้เซินมาเดือนนึงแล้ว ไม่ได้ออกจากบ้านเลย ทุกวันก็กินไม่ใช่อาหารอาหารเดลิเวอรีถูกๆ ก็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แทบจะอ้วกอยู่แล้ว”
“นายคงไม่ใช่ไม่มีเงินกินมิชลินใช่ไหม”
“เลยเขตจัดส่งแล้ว”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะเยาะเสียงดัง: “ฮ่าๆๆ ใครใช้ให้นายทำอาหารเก่งกาจนักล่ะ ทำเค้กออกมายังใช้เป็นระเบิดมือได้”
“นายก็เก่งนี่ ให้ทำอาหารมื้อนึง นายเผาบ้านทั้งหลังวอด”
“……ตู๊ดตู๊ดตู๊ด”
หลังจากทำร้ายความรู้สึกกันแล้ว อีกฝ่ายก็เลือกวางสาย
โจวไป๋เยี่ยนส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างผู้ชนะ ไม่อยากกินบะหมี่ต่อแล้ว เอนตัวพิงโซฟา วางเท้าทั้งสองข้างบนโต๊ะกาแฟ จุดบุหรี่มวนหนึ่ง แต่กลับลืมสูบ วางไว้ริมโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ