คำถามต่อเนื่องของจี้เซิน โจวไป๋เยี่ยนไม่อาจตอบได้
เขารู้สึกทรมาน
ทั้งทรมานจากฤทธิ์ยาในร่างกาย และทรมานในจิตวิญญาณ
เขาไม่สามารถคิดให้รอบด้านได้เหมือนจี้เซิน เพราะตัวเขาเองก็ไม่ใช่บุคลิกที่สมบูรณ์
เขาหุนหันพลุ่งพล่าน บ้าคลั่ง ฆ่าฟัน โหดเหี้ยม เลือดเย็น ไม่ต่างจากนักฆ่าคนอื่น
เพียงแต่ในใจเขามีลูซิเฟอร์
เขาอยากดีกับลูซิเฟอร์
แต่กลับเกือบใช้วิธีที่ผิด
เนิ่นนาน โจวไป๋เยี่ยนจึงเอ่ยเสียงเบาและพ่ายแพ้ "ฉันเหมือนจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมลูซิเฟอร์ถึงเลือกคุณ และเปลี่ยนเป็นอย่างทุกวันนี้"
คนที่อ่อนโยนและแข็งแกร่ง โดยไม่สูญเสียตัวตน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็ย่อมเปล่งประกาย
จี้เซินยกยิ้มบาง กล่าวอย่างจริงจัง "ผมภูมิใจที่ถูกเธอเลือก"
โจวไป๋เยี่ยนฟังแล้วรู้สึกเพียงเจ็บปวดใจ
รู้สึกเพียงว่าตนเป็นคนนอก ไม่ต่างจากหน้ากากตัวตลกที่ร่วงหล่นเปื้อนฝุ่นอยู่แทบเท้า
จี้เซินจัดปกเสื้อ ปัดฝุ่นบนตัว "แล้วคุณล่ะ ทำไมไม่ยอมบอกความจริงกับเธอ"
"ไม่อยากให้เธอหวนนึกถึงอดีต ไม่อยากให้เธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องใด ๆ ในโลกนักฆ่าอีก" โจวไป๋เยี่ยนตอบช้า ๆ
"โลกนักฆ่า ไม่ใช่ที่ที่ดี"
จี้เซินเงียบไปครู่หนึ่ง ใจสะเทือน
เขารู้ว่าโจวไป๋เยี่ยนหัวรุนแรง
แต่ประเมินความมุ่งมั่นของโจวไป๋เยี่ยนที่จะปกป้องเย่อู๋ซวงต่ำไป
"ขอบคุณ"
สิ่งที่เขาตอบได้ มีเพียงคำว่าขอบคุณ
โจวไป๋เยี่ยนเก็บหน้ากาก หมุนตัวเดินจากไป ตรงสู่ห้องของตน