หลังจากวางสาย โจวไป๋เยี่ยนก็นิ่งเงียบไปนาน
เขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับเย่จือหลี่
ที่เขาช่วยเย่จือหลี่หลอกทหารแคว้น A หรือช่วยจัดการศพของเรย์น่า ไม่ใช่เพราะคนคนนี้ชื่อว่า "เย่จือหลี่" แต่เพื่อเย่อู๋ซวง เพื่อลูซิเฟอร์ต่างหาก
การฆ่าเย่จือหลี่แล้วชิงยาถอนพิษมานั้น ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
แต่ทว่า เย่อู๋ซวงดูเหมือนจะใส่ใจเรื่องของหมู่หย่ามากทีเดียว
เช่นนั้นก็ฆ่าเย่จือหลี่เสีย แล้วเอาหลักฐานที่รวบรวมไว้เรียบร้อยแล้ว มอบให้เย่อู๋ซวงด้วยวิธีอื่นแล้วกัน
โจวไป๋เยี่ยนลุกจากเตียง ใบหน้าซีดเซียวกลับมามีสีเลือดขึ้นเล็กน้อยในช่วงเวลาพักฟื้นสั้นๆ
เขาไม่นานก็ร่างแผนการของตัวเองขึ้นมา
"ขั้นแรก เรื่องที่ฉันฆ่าเย่จือหลี่ จะให้เย่อู๋ซวงรู้ไม่ได้"
"เพราะฉะนั้น ฉันไม่เพียงต้องจัดการเย่จือหลี่ให้เร็ว แม่น และเด็ดขาดเท่านั้น ยังต้องหาวิธีทำให้เย่อู๋ซวงหลับใหล ไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ ด้วย"
"วิธีที่ดีที่สุด คือการใช้ยาสลบรุ่นล่าสุดที่วงการนักฆ่าเพิ่งคิดค้นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ"
"มีเพียงวิธีนี้ ถึงจะทำให้ ควีน ซึ่งจากวงการนักฆ่าไปแล้ว และไม่รู้ว่ายาและอาวุธลับต่างๆ ได้เปลี่ยนแปลงพัฒนาไปมากแล้ว ตกหลุมพรางได้"
คิดถึงตรงนี้ โจวไป๋เยี่ยนก็ยิ้มออกมาอย่างเงียบงัน
อยากให้เย่อู๋ซวงพลาดท่าเสียทีนี้ ว่ากันตามจริงก็ยากเอาการอยู่
เขาหยิบยาสลบรุ่นใหม่ออกจากเป้ สวมหน้ากากตัวตลกร่ำไห้ มาถึงหน้าห้องของเย่อู๋ซวง แล้วปล่อยยาเข้าไป
ไม่นานเย่อู๋ซวงก็หมดสติ
เขาคิดๆ ดูแล้ว ก็ใช้วิธีเดิมอีกครั้ง วนไปที่ห้องของเย่จือหลี่และหมู่หย่าตามลำดับ
ทำให้พวกเขาทั้งหมดพากันหมดสติไปเสีย หลีกเลี่ยงเหตุขัดข้องกลางคัน
จัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จ โจวไป๋เยี่ยนก็เดินกลับไปที่ห้องของเย่จือหลี่อีกครั้ง
ค่ำคืนเย็นเยียบดังนี้
ดวงดาวพร่างพรายบนท้องฟ้า
นอกหน้าต่างมีเสียงแมลงที่ไม่อาจเอ่ยนามร้องระงม และสายลมที่ในที่สุดก็เย็นลงบ้าง
โจวไป๋เยี่ยนผลักประตูห้องของเย่จือหลี่ออก เห็นเย่จือหลี่ฟุบอยู่หน้าโน๊ตบุ๊ก หน้าจอโน๊ตบุ๊กเปล่งแสงขาวสลัว แสดงให้เห็นว่าจนถึงวินาทีที่ถูกยาสลบ เย่จือหลี่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่