เย่จือหลี่เดินไปห้องน้ำคนเดียว
เสิ่นชิงที่ไม่รู้อะไรเลยนั่งอยู่บนโซฟา รู้สึกว่าโซฟานุ่มสบายนั่งสบายดี และรู้สึกว่าเจ้านายอย่างเย่จือหลี่เป็นคนดีจริง ๆ
ไม่มีอาการท่านผู้ใหญ่ เป็นมิตรเป็นไมตรี ยังกลัวว่าเธอจะเบื่อ ยอมให้เปิดทีวีดู
เป็นคนที่ดีที่สุดที่เธอเคยพบมาตั้งแต่ปลดประจำการจากกองทัพ
ในใจเสิ่นชิงชื่นชมยินดีเป็นอย่างยิ่ง กำลังแอบสาบานตัวเองว่าจะต้องปกป้องเจ้านายให้ดี ให้คุ้มค่ากับเงินเดือนก้อนโตนี้ ทันใดนั้นเสียงดัง "ปึง!" ก็ดังก้องมาจากทางห้องน้ำ
เธอลุกขึ้นทันที แววตาเฝ้าระวังราวกับศัตรูหน้ากระดูก พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำโดยไม่ลังเล
เจ้านายอาจตกอยู่ในอันตราย!
-
เสียงดังก้องนั้นเกิดจากเย่จือหลี่เอง
ห้องน้ำมีพื้นที่ค่อนข้างแคบ ขณะเข็นรถเข็นเขาไม่ระวังชนตู้ล้างหน้าจนของตกหล่น — รูปปั้นไม้ชายหนุ่มกล้ามโตตัวหนึ่ง
ของชิ้นนี้เป็นของขวัญจากเพื่อนร่วมงานที่ใจร้ายที่สุดในโลก ความหมายคือให้เขาต่อจากนี้เก่งแบบหนุ่มกล้ามโตบ้าง อย่าให้ใครตบหัวต่อยท้ายอีก
แถมไม่สนใจความรังเกียจของเขาเลย ทำเองโดยไม่ถาม นำของตกแต่งมาวางไว้ในห้องน้ำซะงั้น
เย่จือหลี่ถอดใจถอดหายใจ ลำบากเหลือเกินกว่าจะก้มตัวลง แต่สุดท้ายก็เก็บ "หนุ่มกล้ามโต" ขึ้นมาจากพื้นได้
ก้าวต่อไปคือวางมันกลับที่เดิม — หรือไม่ก็โยนลงถังขยะซะเลย
เย่จือหลี่ถือ "หนุ่มกล้ามโต" ด้วยสองมือ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ เสียงที่แสนร้อนรนว่า "เจ้านาย!" ก็ดังขึ้นข้างหู
ต่อมา "ปัง!" ประตูถูกเปิดกระแทกออกอย่างแรง
เรื่องนี้จริง ๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ปัญหาคือ เย่จือหลี่ที่นั่งรถเข็นอยู่ อยู่หลังประตูพอดี