ผ่านการพักรักษาตัวอันยาวนานราวสองเดือน เย่จือหลี่ในที่สุดก็ฟื้นฟูสุขภาพจนแข็งแรง กลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง
เขาสวมสูทสีน้ำเงินอ่อน ผูกเนคไทเรียบร้อย สวมแว่นขอบทอง เตรียมตัวไปทำงาน อารมณ์เบาสบายไม่มีเรื่องราว
แต่ความรู้สึกดีงามนี้ ก็สิ้นสุดลงตั้งแต่วินาทีที่เขาเปิดประตู
เสิ่นชิงในชุดกีฬาสีดำ สวมหมวกแคปยัน ยืนอยู่หน้าประตู ก้มหัวให้อย่างเคารพนบนับ "สวัสดีตอนเช้าค่ะ บอส!"
เย่จือหลี่ "...เช้า"
เขาปิดประตู ก้าวข้ามเสิ่นชิงเดินไปได้สักพัก แล้วก็เผลอนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินย้อนกลับมา เงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงเตือนภัย
"จดจำไว้ อยู่ห่าง ๆ ฉันไว้"
"รับทราบค่ะ!" เสิ่นชิงพยักหน้า
คำของบอส เธอจดจำไว้ในใจทุกตัวอักษร
แล้วก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รอจนเย่จือหลี่เดินไปไกลพอสมควร ถึงค่อยเดินตามไป
เย่จือหลี่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย พึงพอใจกับความ "รู้หน้าที่" ของเสิ่นชิง จึงขับรถมุ่งหน้าไปยังสำนักงานทนายความ
ระหว่างทาง เขาแอบชำเลืองมองกระจกมองหลัง แล้วพบว่าเสิ่นชิงสวมหมวกกันน็อก ขับรถจักรยานติดตามมาในระยะไม่ไกลจากรถของเขา
"ก็ยังใฝ่ฝันใฝ่งานอยู่นี่นา"
เย่จือหลี่บ่นพึมพำอยู่ในใจ แล้วถอนสายตากลับมา ขับรถต่อไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขามาถึงสำนักงานทนายความ
จอดรถลงอย่างเรียบร้อย ก้าวลงจากรถ แล้วเดินเข้าประตูสำนักงาน
เพื่อนร่วมงานชายร่างอ้วนเล็กน้อยที่รออยู่นาน ดึงม้วนริบบิ้นฉลองจนระบิด ตะโกนขึ้นอย่างมีจังหวะ "ยินดีต้อนรับทนายเย่ผู้ยิ่งใหญ่กลับมาทำงาน!"
เขาคือหลี่เย่ คนที่ส่ง "รูปปั้นหนุ่มกล้ามเกรียง" ชิ้นนั้นที่ถูกโยนลงถังขยะไปเมื่อคราวก่อน