โจวไป๋เยี่ยนเดิมทีอยากเล่นคนเดียว
เขาชินกับการเป็นหมาป่าเดียวดาย
แต่พอคิดถึงเมื่อคืนที่ถูกเล็งเล่นงานตลอด ไม่มีความรู้สึกสนุกในเกมเลยสักนิด มุมปากเขาก็กระตุก
เขาตั้งห้องทันที แล้วเชิญ "ชิงเหลียนเร่าร้อน" เข้าเกม
พอ "ชิงเหลียนเร่าร้อน" เข้ามา เขาก็เริ่มจับคู่แมตช์
ในสายตาเขา "ชิงเหลียนเร่าร้อน" ก็แค่เครื่องมือที่ช่วยให้ประสบการณ์ในเกมของเขาดีขึ้น
ไม่นาน เครื่องมือก็พิมพ์ข้อความมา
[ชิงเหลียนเร่าร้อน]: ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?
เกมแนวทีมเวิร์กแบบนี้ ส่วนใหญ่จะมีวอยซ์ในทีมให้ผู้เล่นสื่อสารกัน เกมนี้ก็เช่นกัน
แต่โจวไป๋เยี่ยนไม่ชอบเปิดวอยซ์
เขาตอบกลับไปแบบขอไปที
[แกนั่นแหละชื่อต้าเป่า]: ไม่สน
ไม่สนใจแก ไม่สนใจเสียงของแก และไม่สนใจที่จะแชตพูดคุย
[ชิงเหลียนเร่าร้อน]: หยิ่งขนาดนี้เลยเหรอ?
[ชิงเหลียนเร่าร้อน]: ดูเหมือนจะยิ่งน่ารักขึ้นนะ!
โจวไป๋เยี่ยน: "......"
นี่น่าจะเป็นโรคจิตใช่ไหม?
รีบยกเลิกแมตช์แล้วบล็อกดีกว่า
โจวไป๋เยี่ยนกำลังจะทำเช่นนั้น ระบบก็เด้งหน้าต่าง "จับคู่สำเร็จ ยืนยันเข้าเกมหรือไม่" ขึ้นมา
ด้วยความเคยชินเขาก็กด "ใช่" แล้วก็เข้าสู่หน้าจอเลือกฮีโร่
โจวไป๋เยี่ยน: "......"
ช่างเถอะ เล่นให้จบก่อนแล้วค่อยลบทิ้ง เกมเดียวเอง
เรื่องโรคจิต เขาเจอมาเยอะแล้ว รับมือไหว
โจวไป๋เยี่ยนเตรียมใจไว้แล้ว แต่ "ชิงเหลียนเร่าร้อน" กลับไม่แหย่เขาเล่นอีก ตั้งใจเล่นเกมอย่างจริงจัง
เธอยังเล่นตำแหน่งป่า เขายังเล่นแครี่
กลยุทธ์ของเธอวนเวียนอยู่กับการปกป้องและสนับสนุนเขา
เขาผ่านช่วงฟาร์มไปได้อย่างราบรื่น สบายตัว โชว์ฝีมือได้อย่างสะใจ คว้าชัยชนะแรกของคืนนี้