การไปเยี่ยมญาติช่วงตรุษจีนของตระกูลโจวในปีนี้ ไม่ค่อยราบรื่นนัก ตอนพวกเขากลับก็สีหน้าบูดเบี้ยว บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือยังไง
เรื่องนี้ทำให้โจวไป๋เยี่ยนจนใจอย่างมาก
เขาดึงพวกเขาไว้ กระตือรือร้นขอให้อยู่ต่ออีกหลายวัน เที่ยวเล่นอีกหน่อย
แต่พวกเขาไม่ยอม
ไม่ยอมเลย!
บอกว่าจะกลับยังไงก็ต้องกลับ ม้าสิบตัวก็ฉุดไม่อยู่!
ทำให้โจวไป๋เยี่ยนรู้สึกหมดอารมณ์มาก ได้แต่บอกพวกเขาว่า:
"พวกคุณแต่ละคนน่ะ ว่างเมื่อไหร่บอกผมนะ ผมจะไปเยี่ยมถึงบ้านเอง เชื่อมความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น แล้วก็ถือโอกาสขอคำแนะนำจากทุกคนว่าทำยังไงให้ผมมีอนาคตที่ดีกว่านี้"
"ไม่ๆๆ ไม่ต้องแล้ว ความสัมพันธ์พวกเรามันแน่นแฟ้นสุดๆ แล้ว แกก็ยอดเยี่ยมสุดๆ แล้ว ลาก่อน" พวกญาติรีบขึ้นรถราวกับหนีตาย เหยียบคันเร่ง แล้วหายวับไปในพริบตา
"ว่างเมื่อไหร่แวะมาเล่นบ่อยๆ นะ!!"
โจวไป๋เยี่ยนเอามือสองข้างป้องปาก ตะโกนดังลั่น กลัวคนในรถไม่ได้ยิน
แล้วจากนั้น รถสองสามคันนั้นก็จากไปเร็วขึ้นอีก เหมือนเจอผี
โจวไป๋เยี่ยนเอามือเท้าเอวข้างหนึ่ง เอียงคอยิ้ม
"ไอ้เด็กคนนี้นะ" เถาเจียฟางเดินมา ผลักโจวไป๋เยี่ยนเบาๆ แล้วดุว่า:
"แกทำตัวมั่วอย่างนี้ต่อไป ตรุษจีนปีหน้าพวกญาติๆ คงไม่กล้ามาบ้านเราแล้วล่ะ"
"ไม่มาก็ไม่มา ไม่ใช่ญาติที่น่าคบหาสักหน่อย" โจวไป๋เยี่ยนเบ้ปาก
ญาติที่หวังดีต่อครอบครัวเขาจริงๆ ล้วนเป็นห่วงว่าเขาอยู่เมืองนอกเป็นยังไงบ้าง อนาคตอยากทำอะไร มีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อมาได้
รู้ว่าตระกูลโจวใช้เงินเก็บทั้งหมดเพื่อไปตามหาเขาที่เมืองนอก จึงบอกว่าถ้าขาดเงินก็ยืมได้ ถึงจะไม่มีใครร่ำรวย ให้ยืมได้ไม่มากก็ตาม