โจวไป๋เยี่ยนเริ่มต้นการผจญภัยหางานของตัวเอง
เขาไม่มีวุฒิการศึกษาที่จริงจัง ทำงานในบริษัทดี ๆ ไม่ได้ แถมยังเข้าไปทำงานในระบบราชการก็ไม่ได้เช่นกัน จึงต้องหางานที่ไม่มีข้อจำกัดมากนัก
เช่น กวาดพื้นที่ตลาดสด เสิร์ฟอาหารในร้านอาหาร เป็นเด็กฝึกงานที่ร้านตัดผม หรือขันนอตอยู่โรงงานข้าง ๆ
งานพวกนี้เขาทำมาหมดแล้ว
แต่ก็ไม่ได้ทำจนสุดทาง
เพราะว่าผู้ตามจีบคนนั้นที่เขาไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป—นี่มันบ้าบอจริง ๆ เลยนะ!
ตอนเขากวาดพื้นที่ตลาดสด หล่อนนั่งเอามือเท้าคางสองข้างอยู่ตรงริมถนน แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล
ตอนเขาเสิร์ฟอาหารในร้าน หล่อนเข้าร้านมาสั่งอาหารทุกวัน เอามือเท้าคางสองข้าง แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล
ตอนเขาไปเป็นเด็กฝึกงานร้านตัดผม หล่อนยืนเอามือเท้าคางสองข้างอยู่หน้าประตู แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล
ตอนเขาเข้าโรงงานขันนอต ยิ่งแย่ใหญ่ เพราะโรงงานเป็นของพ่อหล่อน
ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน หล่อนก็จะตามไปที่นั่นด้วยแววตาหลงใหล
ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนงานอะไร หล่อนก็สามารถใช้เส้นสายอันยอดเยี่ยมแบบคนท้องถิ่นในเมืองเล็ก ๆ หาเจอที่ทำงานของเขาได้อย่างรวดเร็ว แล้วก็จ้องมองเขาด้วยแววตาหลงใหล
โจวไป๋เยี่ยนทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว
เขาเดินไปตรงหน้าหญิงสาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ: "ฉันเป็นเกย์นะ ช่วงนี้กำลังคิดจะไปผ่าตัดแปลงเพศที่ไทยอยู่"
เขาทำถึงขั้นยอมเสียหายได้ขนาดนี้ หล่อนคงจะถอดใจแล้วใช่ไหม?
ใครจะไปรู้ หล่อนกลับมองเขาด้วยแววตาหลงใหล พยักหน้าอย่างลึกซึ้ง: "ไม่เป็นไร เราไปด้วยกัน คุณเปลี่ยนเป็นผู้หญิง ฉันเปลี่ยนเป็นผู้ชาย การผ่าตัดครั้งที่สอง ลดครึ่งราคา"