แอนนี่พูดตะกุกตะกัก ส่วนซ่านเสี่ยวเสี่ยวก็แค่คิดว่าเธอพูดติดอ่างนิดหน่อย
เธอชอบเด็กผู้หญิงคนนี้โดยไม่มีเหตุผล
เด็กคนนี้ทำให้เธอนึกถึงลูกสาวที่เคยทิ้งไว้ข้างกายวิลเลียมในตอนนั้น
หลายปีที่ปลอมตัวเป็น "แคทเธอรีน" เธอไม่เคยสนใจเรื่องใด ๆ ของตระกูลวิลเลียมอีกเลย เพียงแต่ได้ยินเพื่อนร่วมงานนินทาเลือนรางว่าราวกับลูกสาวของวิลเลียมถูกตั้งชื่อว่า "แอนนี่"
ข้อมูลมากไปกว่านั้น เพื่อนร่วมงานก็ไม่รู้—แอนนี่ยังเด็ก ตระกูลวิลเลียมเห็นว่าไม่เหมาะจะให้เธอปรากฏตัวต่อสายตาผู้คนมากเกินไป จึงปกปิดข้อมูลไว้มากมาย
นั่นกลับทำให้ซ่านเสี่ยวเสี่ยววางใจ
เพราะการกระทำของตระกูลวิลเลียมคือการปกป้องแอนนี่ เช่นนี้ต่อให้แอนนี่ไม่ได้อยู่ข้างกายมารดาอย่างเธอก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างดี
แม้เธอจะไม่รู้ว่าแอนนี่เติบโตมาเป็นอย่างไร
ฮู...
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ดึงซ่านเสี่ยวเสี่ยวกลับมาสู่ความเป็นจริง
ผีเสื้อสีขาวก็บินจากไปแล้ว
"เธอชื่ออะไรหรือ" ซ่านเสี่ยวเสี่ยวที่รู้สึกหนาวเล็กน้อยดึงเสื้อผู้ป่วยที่อยู่บนร่างให้กระชับขึ้น
"แอน... แอน..." แอนนี่พูดทั้งยากลำบากทั้งร้อนรน
"แอนหรือ ชื่อพิเศษจริง ๆ ครอบครัวของเธอล่ะ" ซ่านเสี่ยวเสี่ยวเข้าใจความหมายของแอนนี่ผิดไป ถามอีกคำถามหนึ่ง
แอนนี่หงุดหงิดใจและล้มเลิกที่จะพูด หันกายชี้ไปยังชั้นบน
หมายความว่า คุณพ่อของเธออยู่ชั้นบนกำลังโทรศัพท์
"ตึกไหนกันแน่ ให้พี่ไปส่งกลับนะ" ซ่านเสี่ยวเสี่ยวยืนขึ้น
พอได้ยินว่าซ่านเสี่ยวเสี่ยวจะไปส่งตนกลับ แอนนี่ก็ตื่นตระหนก
เธอไม่อยากจากไป
เธออยากอยู่ข้างกายคุณน้าต่ออีกสักพัก!