คำตอบของจี้เซินเปรียบเหมือนลมพัดสายหมอกที่บดบังตรงหน้าของเย่อู๋ซวงให้สลายหายไป
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวชาวเซี่ยกั๋วที่ใช้ชีวิตในรัฐอีซาเบลลา
ลูกชายวัยเจ็ดขวบที่อายุเท่าแอนนี่
อีเอินที่มีดวงตาคล้ายวิลเลียมในวัยเด็ก
แคทเธอรีนที่มีท่าทีผิดปกติเมื่อเจอวิลเลียม เจอแอนนี่ และถูกวิลเลียมสัมผัสตัว
เบาะแสทุกข้อล้วนชี้ไปที่ตัวจริงของซ่านเสี่ยวเสี่ยว
แววตาสีดำของเย่อู๋ซวงเปล่งประกายความเฉียบแหลม ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลวันนี้ให้จี้เซินฟัง
จี้เซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ดูท่า ‘แคทเธอรีน’ คนนี้ก็คือซ่านเสี่ยวเสี่ยวแน่แล้ว อู๋ซวง เธอไปโรงพยาบาลเพื่อขอข้อมูลสำรองของเธอมา ส่วนฉันจะไปสืบประวัติของ ‘แคทเธอรีน’ ในช่วงหลายปีนี้”
“อืม”
เย่อู๋ซวงกลับไปที่โรงพยาบาล
เธอเป็นคนออกเงินให้แม่ลูกซ่านเสี่ยวเสี่ยว จึงค่อนข้างสะดวกที่จะขอข้อมูลของซ่านเสี่ยวเสี่ยว
ข้อมูลนี้สามารถนำไปเปรียบเทียบกับข้อมูลเก่าของซ่านเสี่ยวเสี่ยวที่ครอบครัววิลเลียมเก็บไว้ได้
ทางด้านจี้เซินก็สืบหาความจริงได้อย่างรวดเร็วและโทรศัพท์มาเล่าให้เย่อู๋ซวงฟัง
“สืบได้ชัดแล้ว แคทเธอรีนก็คือซ่านเสี่ยวเสี่ยว ซ่านเสี่ยวเสี่ยวก็คือแคทเธอรีน เธอแปลงโฉมมา”
ข้อมูลนี้สามารถโน้มน้าวให้วิลเลียมยอมตรวจดีเอ็นเอของหรงชิงหรูกับซ่านเสี่ยวเสี่ยวใหม่ ซึ่งนั่นจะเป็นการเปิดโปงหรงชิงหรู
เย่อู๋ซวงรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น
น้ำเสียงทุ้มกังวานของจี้เซินดังขึ้น “พรหมลิขิตช่างน่าอัศจรรย์”
“ใช่” เย่อู๋ซวงหัวเราะเบา ๆ
หากวันนั้นบนถนน เธอไม่ได้คว้ามืออีเอินไว้ ก็คงไม่มีผลลัพธ์แบบวันนี้
หลังจากวางสายแล้ว เย่อู๋ซวงถือแฟ้มข้อมูลเดินไปที่ห้องพักฟื้นของซ่านเสี่ยวเสี่ยว
ตอนที่เธอเข้าไป อีเอินหลับไปแล้ว ซ่านเสี่ยวเสี่ยวสวมเสื้อคลุมตัวนอก ยืนข้างเตียงจ้องมองยามราตรี อารมณ์ในใจยังไม่สงบลงอย่างสมบูรณ์