"จริงสิ สถานการณ์ทางเซี่ยกั๋วเป็นยังไงบ้าง เจอซานเสี่ยวเสี่ยวหรือยัง?" อยู่ดี ๆ เย่อู๋ซวงก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้
"ที่ฉันมาก็เพราะจะบอกเธอเรื่องนี้ล่ะ" ในดวงตาเรียวยาวลึกล้ำของจี้เซินแววฉายความเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
"คนของฉันพลิกหาเซี่ยกั๋วไปทั่วแล้ว แต่ก็ไม่พบซานเสี่ยวเสี่ยว สุดท้ายก็ถามข้อมูลจากหลายช่องทาง ถึงได้รู้มาจากปากพนักงานทำความสะอาดสนามบินว่า:
เป็นไปได้สูงว่าพอซานเสี่ยวเสี่ยวลงจากเครื่องที่เซี่ยกั๋วแล้ว ก็รีบไปเข้าห้องน้ำสำหรับผู้พิการ ผู้สูงอายุ และมารดาที่มีเด็กอ่อนทันที ปลอมตัวเป็นคุณยายแก่ ๆ แล้วขึ้นเที่ยวบิน hs3223 ไปยังสนามบินหลวงของจักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดิน
ฉันก็เลยส่งคนไปที่สนามบินหลวงอีก พอดีว่าได้ข้อมูลจากแอร์โฮสเตสที่เกษียณแล้วคนหนึ่ง รู้ว่าซานเสี่ยวเสี่ยวปลอมตัวออกไปอีกครั้ง
เบาะแสก็ขาดสะบั้นลงแค่นี้"
เย่อู๋ซวงรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย: "นายหมายความว่า เธออาจจะอยู่ที่จักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดินน่ะเหรอ?"
"บอกอย่างนี้ดีกว่า เธออาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งบนดาวเคราะห์ดวงนี้ก็ได้" จี้เซินส่ายหน้า
เย่อู๋ซวงเม้มปากแน่น: "แบบนี้มันต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร?"
พื้นที่การค้นหากว้างเกินไปแล้ว
"แต่ว่า ฉันค่อนข้างจะเห็นด้วยที่ว่าเธอกลับไปที่ประเทศเอ็มแล้ว ถึงขั้นเป็นไปได้ว่า ตอนนี้เธออยู่ที่เขตอิสซาเบลล่าที่วิลเลียมอาศัยอยู่นั่นเลย" ในแววตาของจี้เซินมีประกายของสติปัญญาเฉิดฉาย
เย่อู๋ซวงเลิกคิ้ว: "ดูออกได้ยังไง?"
น้ำเสียงของจี้เซินทุ้มต่ำ: "วิลเลียมน่ะเก่งมาก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นคนที่หยิ่งยโสและอวดดีสุด ๆ ซานเสี่ยวเสี่ยวที่พัวพันกับวิลเลียมมาหลายปีน่าจะรู้ดีถึงข้อนี้