วินาทีที่ถูกใครบางคนลูบต้นขา เซี่ยซานตกใจสะดุ้งเฮือก รีบขยับตัวหลบไปทางด้านข้าง
“หืม?” หวังไห่หยางเร่งเสียงดังขึ้น น้ำเสียงไม่พอใจ
“เซี่ยซาน เธอรังเกียจอาจารย์หรือไง? แล้ววิทยานิพนธ์จบของเธอ ยังจะให้อาจารย์ช่วยแนะนำอีกไหม?”
เซี่ยซานได้ยินดังนั้น ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ไม่กล้าส่งเสียง สมองวุ่นวายไปหมด
ด้านหนึ่งเธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายคืออาจารย์ของเธอ เธอยังต้องพึ่งอาจารย์ในการตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของเธอ
อีกด้านหนึ่ง เธอก็รู้ดีว่านี่คือการคุกคามทางเพศที่ผู้ชายกระทำต่อผู้หญิง เธอควรจะพูดว่า “ไม่” ออกไปดังๆ
เธอควรทำยังไงดี?
ขัดขืนหรือ?
ถ้าขัดขืน นักวิชาการหวังผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจะให้เธอจบการศึกษาอย่างราบรื่นไหม?
จะคอยกลั่นแกล้งเธอหรือเปล่า?
ครอบครัวส่งเสียให้เธอเรียนหนังสือก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่อย่างนั้นเธอ... ทนๆ ไปก่อนเถอะ
ความจริงทำให้เซี่ยซานไม่กล้าขัดขืน น้ำตาแห่งความคับแค้นคลอเบ้าตา เธอพยายามหัวเราะแหะๆ ตอบรับหัวข้อที่หวังไห่หยางโยนมาให้
การเลือกของเธอ อยู่ในความคาดหมายของหวังไห่หยาง
แววตาชายชราฉายแววคิดร้าย เอามือยับย่นวางกลับไปบนต้นขาของเซี่ยซานอีกครั้ง และได้คืบจะเอาศอก ไล่เลื่อนขึ้นไปตามต้นขาของเซี่ยซานช้าๆ ปากก็พูดจาหว่านล้อม
“เซี่ยซาน เธอเป็นนักศึกษาที่มีอนาคตไกลมาก เธอมีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็อยู่ภายใต้ ‘การชี้แนะ’ ของอาจารย์นี่แหละ ถึงจบการศึกษาได้สำเร็จ แล้วยังได้เข้าไปในที่ซึ่งเป็นความฝันของนักศึกษาหลายคน...”
ขณะกำลังจะลงมือกระทำการมิชอบ หวังไห่หยางได้ยินเสียง “แชะ” แสงสีขาววาบขึ้นมา