br />เย่อู๋ซวงจำได้ว่าเซี่ยซานเป็นเด็กสาวที่ตรงต่อเวลามาก
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตรวจดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน คิดว่าถ้าเซี่ยซานมีธุระทำให้มาไม่ได้ ก็น่าจะส่งข้อความมาบอก
ดูจนจบ เธอก็ไม่เห็นข้อความของเซี่ยซาน
"คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ?" เฉียววั่นฉิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู "ฉันส่งข้อความไปหาเซี่ยซาน เธอก็ไม่ตอบ ขึ้นว่ายังไม่ได้อ่าน"
แววตาเย่อู๋ซวงเปลี่ยนไป
เธอกดโทรหาเซี่ยซาน
ผ่านไปยี่สิบกว่าวินาที สายก็ถูกต่อติด
"...พี่ซวง" เสียงเซี่ยซานเบาหวิว
เย่อู๋ซวงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ตกลงว่าจะไปกินหม้อไฟด้วยกันไง ทำไมไม่มาล่ะ?"
"วันนี้ฉัน...ไม่ค่อยสบายน่ะ ไว้คราวหน้าแล้วกันนะ ขอโทษด้วยจริง ๆ" น้ำเสียงของเซี่ยซานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เย่อู๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไม่สบายตรงไหน?"
เซี่ยซาน "เมื่อวานใส่เสื้อน้อยไป เลยเป็นหวัดนิดหน่อย นอนพักที่บ้านสักหน่อยก็หายแล้ว"
เย่อู๋ซวง "งั้นพักผ่อนตามสบายนะ"
เซี่ยซาน "ทราบแล้ว วางสายก่อนนะ"
เห็นว่าสายกำลังจะถูกตัดไป เย่อู๋ซวงจึงถามด้วยความเป็นห่วง "แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?"
"ไม่มีนี่ ฉันจะมีอะไรได้ ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันขอตัวนอนก่อน บ้ายบาย"
เซี่ยซานวางสาย มือที่ถือโทรศัพท์ร่วงลงบนตักอย่างไร้เรี่ยวแรง ก้มหน้าลง
เธออยู่ในห้องพักโรงแรมขนาดใหญ่บนเตียงนอน
วังไห่หยางนั่งข้างเตียง ลูบไหล่เธอ น้ำเสียงพออกพอใจ
"ถึงจะถูก เรื่องของเธอเอง จะไปดึงเย่อู๋ซวงเข้ามาเกี่ยวข้องทำไม? อีกอย่าง เย่อู๋ซวงสู้ฉันได้จริงหรือ?