เมื่อพูดถึงต่างประเทศ จี้เซินขมวดคิ้วแน่น ไร้ซึ่งเงื่อนงำ
เย่อู๋ซวงเองก็เช่นกัน
ในเวลาเดียวกัน ณ เกสต์เฮาส์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง
ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดลายกราฟฟิตี้หลวม ๆ ยืนพิงระเบียงสูบบุหรี่ มืออีกข้างถือขวดเบียร์ที่เหลวไหลอยู่ครึ่งขวด เงยหน้ามองไฟบนเพดาน แล้วพ่นควันขุ่นออกมา
เขาเป็นคนผิวเหลืองเชื้อสายเอเชีย หน้าตาดูดี มีไฝสีแดงอยู่ใต้คางค่อนไปทางซ้าย ซึ่งเพิ่มเสน่ห์เฉพาะตัวให้เขาเล็กน้อย เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาแบบเด็กหนุ่ม
ทว่าเจ้าของไฝกลับหนังตาตก ดูไร้เรี่ยวแรงเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
ใบหน้าและริมฝีปากก็ซีดเล็กน้อย เหมือนเพิ่งได้รับบาดเจ็บมา
กริ๊ง——
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ชายหนุ่มวางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะ แล้วเดินเข้าห้องนอนหาโทรศัพท์ บนพื้นห้องนอนมีหน้ากากตัวตลกยิ้มแสยะสีแดงบนพื้นขาววางอยู่เกลื่อนกลาด
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเป้สีดำ… ไม่ใช่เครื่องนี้
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากใต้หมอน… ไม่ใช่เครื่องนี้
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากลิ้นชัก… ก็ไม่ใช่เครื่องนี้
หลังจากค้นเจอโทรศัพท์ห้าเครื่องติดต่อกัน เขาก็หาเครื่องที่หกเจอใต้เตียง… เครื่องนี้แหละ
“Hello?” เขาทิ้งตัวลงบนเตียง กดปุ่มรับเสียง หางเสียงลากยาว ดูขี้เกียจไม่ใส่ใจ
“She was angry (เธอโกรธมาก)” เสียงปลายสายไร้ซึ่งความผันผวน
“She’s withholding vital information. The girl’s a killer. I almost died” ชายหนุ่มขยี้หว่างคิ้ว
(เธอปิดบังข้อมูลสำคัญ เด็กนั่นเป็นนักฆ่า ฉันเกือบตาย)
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง: “She said she could pay more (เธอบอกว่าเพิ่มเงินได้)”