ตอนที่เย่อู๋ซวงมาถึงคลินิก เย่จือหลี่ก็ฟื้นแล้ว
บนหน้าผากมีผ้าพันแผลพันไว้ แว่นที่สันจมูกแตกไปข้างหนึ่ง ใบหน้าเขียวช้ำสลับม่วง ริมฝีปากซีดเซียว พิงหัวเตียงให้สารน้ำอยู่
“พี่สาม เป็นยังไงบ้าง” เย่อู๋ซวงสาวเท้าเร็ว สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่กระดูกแตกนิดหน่อยกับสมองสะเทือนเบา ๆ” เย่จือหลี่ทำท่าจะลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ต้องเบ้ปากสูดลมเพราะไปดึงแผลเข้า
เรียวปากแดงของเย่อู๋ซวงเม้มแน่น พยุงเขาให้นอนลงอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงเจือแววสังหาร
“ใครทำพี่เจ็บขนาดนี้”
“บอดี้การ์ดของเจ้าของเหมืองถ่านหินสองสามคนน่ะ” เย่จือหลี่เว้นจังหวะเล็กน้อย
เรื่องนี้เริ่มตั้งแต่เดือนก่อน
วันนั้น เย่จือหลี่ซึ่งทำงานในสำนักงานกฎหมายชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศ ได้รับมอบหมายจากหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
หญิงคนนั้นเป็นคนชนบท สามีของเธอทำงานในเหมืองถ่านหินใกล้ ๆ
เพราะเจ้าของเหมืองตัดงบประมาณ ทุจริตการก่อสร้าง สามีเธอจึงเจอระเบิดตอนลงเหมือง
ระเบิดครั้งนั้นทำให้มีผู้เสียชีวิตสองคน บาดเจ็บเจ็ดคน เหตุการณ์รุนแรงถึงขั้นมีนักข่าวบางคนมารายงานข่าว
หลังเกิดเหตุ เจ้าของเหมืองก็รีบซื้อตัวนักข่าวปิดข่าวทันที
พอครอบครัวผู้เสียหายไปเรียกค่าชดเชยจากเจ้าของเหมือง เขาก็ใช้เล่ห์ร้อยแปดปฏิเสธสารพัด หาเหตุผลบ่ายเบี่ยง หรือไม่ก็หนีไปเที่ยวต่างประเทศ สรุปคือไม่ยอมจ่าย
จนหนทางตัน พวกครอบครัวก็เริ่มหันไปพึ่งพากฎหมาย
พวกเขาติดต่อทนายความมาหลายคนก่อนหน้านี้ แต่พวกเขาล้วนเป็นครอบครัวยากจน จะมีเงินสักกี่มากน้อย