กลับมาเซี่ยกั๋วได้เดือนที่สอง เย่อู๋ซวงก็ได้รับโทรศัพท์แสดงความห่วงใยจากเพื่อนร่วมรบเก่ามาอย่างต่อเนื่อง
เสิ่นชิง (ปรากฏตัวครั้งแรกตอนที่ 472) ก็เป็นหนึ่งในนั้น
พวกเธอเคยเป็นทหารหญิงหน่วยรบพิเศษหลิวอวิ๋นเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันมาเกือบปีแล้ว
ที่น่าสนใจคือ ที่จริงนี่เป็นโทรศัพท์ครั้งแรกระหว่างพวกเธอ
ก่อนหน้านี้ ทั้งสองไม่เคยมีประวัติการโทรหากัน และด้วยความที่คนหนึ่งหัวโบราณ อีกคนพูดน้อย การสื่อสารจึงมีไม่มากนัก
การสื่อสารในโทรศัพท์ครั้งนี้ก็น้อยเช่นกัน
หลังจากสายต่อกัน เสิ่นชิงถามอย่างกระชับฉับไวว่า “สวัสดี คุณคือเย่อู๋ซวงใช่ไหม”
เบอร์ของเย่อู๋ซวง เธอขอมาจากผู้อื่น ยังไม่แน่ใจว่าเป็นเบอร์ของเจ้าตัวหรือเปล่า
“ใช่ฉันเอง คุณคือเสิ่นชิง” เย่อู๋ซวงจำเสียงของเธอได้
ถึงแม้วันเวลาที่ได้อยู่กับเสิ่นชิงจะไม่มาก แต่นิสัยพิเศษของเสิ่นชิงก็ทิ้งความประทับใจให้เธอไม่น้อย
“อืม” เสิ่นชิงตอบอย่างเรียบเฉย แล้วเข้าเรื่อง
“ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ที่สมรภูมิอี๋ซวี้ได้รับบาดเจ็บไหม ตระกูลจี้มีปัญหาเรื่อง 'สแตน' กับเธอหรือเปล่า”
“ไม่มี ฉันสบายดีทุกอย่าง ตระกูลจี้ก็ดีกับฉันมาก” เย่อู๋ซวงยกกาแฟขึ้นจิบไปด้วย
“สบายดีก็โล่งใจแล้ว” เสิ่นชิงดูเหมือนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
เย่อู๋ซวงถามกลับ “แล้วเธอล่ะ หลังจากปลดประจำการไปอยู่ไหน”
ตอนที่เสิ่นชิงไปปฏิบัติภารกิจรักษาสันติภาพที่อี๋ซวี้ เพื่อกำบังเพื่อนร่วมรบถอยทัพ แขนได้รับบาดเจ็บ จึงต้องปลดประจำการ