หลังจากเย่ซวงฟาง เย่จือหลี่ และโจวไป๋เยี่ยนมุ่งหน้าไปยังสถานที่ท่องเที่ยว
ไท่ยุนเออร์ คิมมินกยุน และคนอื่น ๆ ก็ขึ้นรถที่เรียกไว้ล่วงหน้าเช่นกัน
คิมมินกยุนมองป้ายทะเบียนรถคันหน้า พลางเอื้อมมือไปลูบคอตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ใจยังหวาดหวั่นอยู่
เรี่ยวแรงของเย่ซวงฟางเยอะจริง ๆ
ผู้หญิงแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เพื่อน A พูดว่า "มินกยุนฮยอง วางใจเถอะ ถึงสถานที่เที่ยวแล้ว พวกเราต้องเอาคืนให้ได้แน่!"
เพื่อน B พยักหน้า "ใช่ นางยังด่ายุนเออร์อีก พวกเราไม่มีทางปล่อยนางไปง่าย ๆ หรอก!"
เพื่อน C เสริม "ให้มันขอโทษพี่มินกยุนกับยุนเออร์ต่อหน้าทุกคนเลย!"
เพื่อน D เสียดาย "ถ้าไม่ติดว่าวิลล่าพวกมันมีรั้วไฟฟ้าปีนข้ามไม่ได้ แถมตอนกลางวันยังไม่ออกมาอีก ฉันจัดการพวกมันไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว!"
ไท่ยุนเออร์เห็นด้วยสุด ๆ ในใจ แต่ภายนอกกลับแสดงท่าใจอ่อน "พอเถอะค่ะ เราควรรู้จักให้อภัย ไม่ถือโทษ ปล่อยผ่านไปเถอะ"
"ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องไม่ปล่อยผ่านไปเฉย ๆ แน่!" คิมมินกยุนขยับตัวนั่งตรง น้ำเสียงดังขึ้น
"พวกเราโดนพวกมันรังแกมากี่ครั้งแล้ว? ถ้าไม่เอาศักดิ์ศรีกลับคืนมาบ้าง คนอื่นจะมองว่าชาวฮันกุกของเราทั้งหมดเป็นคนขี้ขลาดที่โดนรังแกได้ตามอำเภอใจ!
ยุนเออร์ คุณนี่ใจดีเกินไปแล้ว ถึงได้ถูกคนอื่นทำร้ายอยู่เรื่อย!"
ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน
ไท่ยุนเออร์จึงทำเป็นจำเป็นต้องยอมอย่างเสียมิได้ นางฉวยโอกาสหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่ให้ใครเห็นมุมปากที่ยกยิ้มของนาง