คำพูดของเย่อู๋ซวงครานี้ ไม่ไว้หน้าไท่ยุนเออร์เลยแม้แต่น้อย
และนางก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าไท่ยุนเออร์ด้วย
ผลลัพธ์ที่ตามมา ก็คือใบหน้าที่ผ่านการปรับแต่งอย่างพิถีพิถันของไท่ยุนเออร์ เปลี่ยนสีเขียวสลับม่วง ทั้งโกรธที่ถูกเปิดโปง และแค้นใจที่ถูกดูถูก
โดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้โต้ตอบ เย่อู๋ซวงปล่อยมือจากคิมมินกยุน หยิบถุงวัตถุดิบแล้วหมุนตัวเดินจากไป
"แค่ก ๆ ๆ ๆ!" คิมมินกยุนลูบคลำลำคอ ไออย่างรุนแรง หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด
"พี่มินกยุน ไม่เป็นไรนะคะ!" ไท่ยุนเออร์รู้ดีว่าเวลานี้แทนที่จะหาเรื่องเย่อู๋ซวงต่อ สู้ปลอบประโลมคิมมินกยุนเสียยังดีกว่า
น้ำเสียงของนางแต้มด้วยเสียงสะอื้น โน้มตัวซบลงบนอกคิมมินกยุน:
"พี่มินกยุน ขอโทษนะคะ ถ้าคุณไม่ยืนขึ้นให้ฉันก็คงดี คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ ใครจะเข้าใจผิด ใครจะด่าฉัน ก็ปล่อยให้เขาเข้าใจผิด ด่ากันไปเถอะค่ะ!"
สาวนุ่มนิ่มอยู่ในอ้อมกอด คิมมินกยุนพลันสูญเสียความสามารถในการคิด ไม่รู้ว่าตนควรจะกอดนางดีหรือไม่
กอด ก็รู้สึกเขินอาย
ไม่กอด ก็ใจมันเรียกร้อง
สุดท้ายสองมือได้แต่ค้างอยู่กลางอากาศ ใบหูแดงก่ำ เอ่ยว่า "ไม่ ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดคุณ ต้องโทษไอ้ตัวประหลาดนั่นแรงเยอะเป็นบ้า เหมือนผู้ชายหยาบ ๆ !"
ผู้คนในวิลล่าข้าง ๆ ต่างคิดว่าเย่อู๋ซวงที่ห่อหุ้มตัวเองมิดชิดขนาดนั้น รูปร่างหน้าตาคงอัปลักษณ์มาก
พวกเขาเติบโตมา ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนออกมาเที่ยวนอกบ้าน แล้วยังห่อหุ้มตัวแบบนี้ตลอดทั้งวัน
ดังนั้น ฉายาของเย่อู๋ซวงคือ: ตัวประหลาดที่ทำกับข้าวหอมมาก