คิมมินกยุนคิดว่าตัวเองกำลังจะชนะแล้ว
แต่เย่อู๋ซวงกลับหมุนตัวเตะกลับหลังใส่เขา ก่อนที่เขาจะแตะผ้าคลุมหน้าได้เสียอีก จนเขาลอยไปกระแทกต้นไม้
“อ๊าก!” คิมมินกยุนร้องลั่น
เขาเงยหน้ามอง ก็เห็นพวกพ้องตัวเองถูกเย่อู๋ซวงจัดการเรียบอย่างรวดเร็ว
ท่วงท่าของเย่อู๋ซวงนั้น รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด สะบัดสะบิ้ง ทั้งสวยงามและเฉียบคม
นอกจากนั้น... เขายังรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เพราะเขาเป็นพวกบูชาคนเก่ง ยกย่องคนแข็งแกร่ง
คนอย่างเย่อู๋ซวงน่ะ... เข้าข่ายคนแข็งแกร่ง
ห้านาทีต่อมา เย่อู๋ซวงสะบัดนิ้วเรียวอย่างใจเย็น ก้าวข้ามร่างชายหนุ่มที่นอนร้องโอดโอยบนพื้น แล้วเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ไม่ทิ้งแม้แต่คำพูดสักคำ
ในดวงตาของคิมมินกยุนฉายแววเจิดจ้า
ยิ่งมีสง่าราศีของคนแกร่งเข้าไปใหญ่!
“พี่มินกยุน พวกเราคงเอาคืนไม่ได้แล้ว ทำไงดี?” เพื่อนคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงกล้ำกลืน มือกุมท้อง เดินมาหาคิมมินกยุนใต้ต้นไม้
คิมมินกยุนนั่งขัดสมาธิ น้ำเสียงก็กล้ำกลืนไม่แพ้กัน: “แล้วจะให้ทำยังไง? ก็แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสิ เรื่องวันนี้ ห้ามใครเอาไปพูดเด็ดขาด!”
ทุกคนเห็นด้วย
ผู้ชายตัวโต ๆ หลายคนสู้ผู้หญิงคนเดียวไม่ได้
เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป หน้าพวกเขาคงขายหน้าไปถึงชาตินี้แน่
หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ทุกคนก็กลับไปที่โถงพักรอขึ้นบอลลูน
เย่อู๋ซวงกำลังอ่านหนังสือที่ทางจุดชมวิวเตรียมไว้ให้ ขนตางอนหนาระยิบระยับไปด้วยประกายแสง