อีเอินวิ่งชนต้นไม้ หน้าผากถลอกกับเปลือกไม้ขรุขระ แสบร้อน
นิสัยเลือดร้อนของเขา พอลุกขึ้นก็วิ่งไปทางหรงชิงหรูกับแอนนี่ ตะโกนลั่น
“หยุดนะ แก่นี่มันบ้าทำร้ายเด็ก ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้!”
พอวิ่งถึงบันได บอดี้การ์ดแว่นดำสองข้างบันไดก็ยกแขนกั้น
หรงชิงหรูยืนบนขั้นบันได ลูบหัวแอนนี่อย่าง 'เอ็นดู' สั่งบอดี้การ์ด
“คุณยายเมอร์กำลังจะมา อย่าให้เด็กผู้ชายขี้โม้คนนี้ขึ้นมารบกวนเรา”
“ครับ คุณผู้หญิง!” บอดี้การ์ดของวิลเลียมตอบพร้อมกัน จับอีเอินไว้ ไม่ให้ขึ้นบันได
พวกเขารู้ดีว่า 'ซ่านเสี่ยวเสี่ยว' เป็นผู้หญิงที่วิลเลียมรักที่สุด ไม่มีใครกล้าลบหลู่ 'ซ่านเสี่ยวเสี่ยว'
“ปล่อยฉันนะ ไอ้พวกเลว!” อีเอินพยายามยื่นมือไปทางแอนนี่
แอนนี่ก็ยื่นมือมา สายตากระวนกระวาย
แต่ถูกหรงชิงหรูกดมือลงเร็วกว่า อุ้มเธอขึ้นบันไดไปอย่างแรง หายลับตรงมุมบันได
“ไอ้พวกเลว!” อีเอินดูถูกคนใหญ่ที่รังแกเด็กที่สุด แต่มือเล็กเท้าน้อย ไม่มีทางสู้ไหว ได้แต่เดินจากไปอย่างเจ็บใจ
เขาลูบแผลที่หน้าผาก คิด แล้วแสยะยิ้มเข้าไปในห้องน้ำ—ถ้าไม่เช็คให้ดี แม่ต้องรู้ว่าตัวเองบาดเจ็บ ทำให้แม่เป็นห่วง
ระหว่างที่อีเอินล้างแผล
นอกตึกโรงพยาบาล มีคุณยายคนหนึ่งเดินมา มองตรงเขม็ง เปี่ยมพลังน่าเกรงขาม
เธอคือคุณยายของวิลเลียม เมอร์นั่นเอง
เมอร์ใส่ชุดทหารสีดำ เอวมีปืน อกประดับเหรียญไม่น้อย ผมขาวโพลนเกล้าซ่อนใต้หมวกทหาร
ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยตามกาลเวลา แต่สายตาคมกร้าวดุดัน ดูแว่บเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนนุ่มนิ่ม
เบื้องหลังเธอ มีทหารเอ็มคันทร์ค่อนข้างหนุ่มยืนอยู่สองนาย คงเป็นลูกน้องคนสนิท