เย่อู๋ซวงถูกนำตัวมายังห้องพักฟื้นของหรงชิงหรู ภายใต้การควบคุมของชายร่างใหญ่สองคน
หรงชิงหรูกำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าดั่งผู้สูญเสียบุตรในครรภ์
เมอร์กอดไว้แอนนี่ นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเตียง ในแววตามีทั้งความรักและความเมตตา ทว่าที่มากกว่านั้นคือความน่าเกรงขาม
"ท่านแม่ทัพ นำตัวเย่อู๋ซวงมาแล้วขอรับ" ชายร่างใหญ่ทั้งสองรายงาน
เมอร์หันศีรษะเล็กน้อย สายตาที่กดดันจับจ้องเย่อู๋ซวงอย่างเย็นชา พลางออกคำสั่งว่า:
"คุกเข่าลงสำนึกผิด เพื่อเด็กตระกูลสูงที่เจ้าฆาตกรรมไป"
เย่อู๋ซวงเหลือบมองหรงชิงหรู
หรงชิงหรูแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างยั่วยุ ก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นภาพที่น่าสงสารดังเดิม
"ฉันไม่ได้ฆาตกรรมเด็กของตระกูลสูง" เย่อู๋ซวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ข้าพูดว่า" เมอร์เพิ่มระดับเสียง "คุกเข่าลงสำนึกผิด เพื่อเด็กตระกูลสูงที่เจ้าฆาตกรรมไป!"
นางไม่สนใจว่าเย่อู๋ซวงต้องการพูดอะไร เพียงแค่ออกคำสั่งให้เย่อู๋ซวงทำตามคำของนาง
ความเป็นผู้นำที่เผด็จการเด็ดขาด ถูกนางแสดงออกมาอย่างถึงที่สุด
หากเป็นคนทั่วไปอาจหวาดกลัวจนยอมจำนน แต่ครั้งนี้ เมอร์กลับพบกับคนอย่างเย่อู๋ซวง
เย่อู๋ซวงไม่เกรงกลัว นางสบตากับดวงตาคมกริบของเมอร์โดยตรง ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย กล่าวย้ำว่า:
"ฉันบอกว่า ฉันไม่ได้ฆาตกรรมเด็กของตระกูลสูง!"
"ข้าไม่ชอบพูดจาไร้สาระกับใคร เจ้าเด็กน้อย ถ้าทหารในสนามรบทุกคนเป็นเหมือนเจ้าหมด ข้าจะไล่พวกมันไปเลี้ยงหมูในโรงเชือดให้หมด" เมอร์อุ้มแอนนี่ลงจากตัก วางลงบนพื้นอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า